Sinds Stephen Harper in januari 2006 tot de 22e premier van Canada werd gekozen, heeft er een opvallende politieke opslag naar rechts plaatsgevonden.

EKOS Research Associates Inc., een adviesbureau gespecialiseerd in marktonderzoek, publiceerde medio oktober 2009 een enquête waaruit bleek dat de Conservatieve Partij een aanzienlijke voorsprong heeft op de Liberale Partij.

Naarmate de Conservatieve Partij ("Tories") sterker wordt, blijft de steun voor de heer Harper toenemen. Deze huidige voorsprong zorgt ervoor dat conservatieven zich positioneren om een meerderheidsregering te vormen. Volgens EKOS genieten de Tories nu 40,7 procent steun, tegenover 25,5 procent voor de liberalen.

Beschreven als een "krijger aan de macht" lijken de conservatieve opvattingen van de heer Harper wortel te schieten in een land dat sinds 1993 geen conservatieve leider meer heeft gehad. In een parlement met 308 zetels heeft de Conservatieve Partij momenteel een minderheidsregering met 143 zetels—een stijging ten opzichte van de 124 zetels die de partij had toen de heer Harper voor het eerst aantrad tijdens de laatste federale verkiezingen in 2006.

Politieke aspiraties

Margaret Thatcher, Ronald Reagan, William F. Buckley en andere conservatieve leiders van Groot-Brittannië en de Verenigde Staten hebben altijd de huidige Canadese premier geïntrigeerd, die door de jaren heen conservatieve waarden heeft gehandhaafd.

Toen hij werd gekozen als nieuwe premier, was zijn agenda voor de Conservatieve Partij gebaseerd op wat wordt omschreven als vier "pijlers": verantwoording, veiligheid, milieubescherming en sterk economisch beheer.

De politieke opkomst van premier (PM) Harper was echter geen gemakkelijke klim.

Geboren op 30 april 1959 in Toronto, voelde de heer Harper zich al op jonge leeftijd aangetrokken tot de politiek. Hij sloot zich aan bij een groep op zijn middelbare school genaamd de Young Liberals Club. Uiteindelijk veranderde hij zijn politieke standpunt naar conservatief omdat hij het niet eens was met het Nationale Energieprogramma van de regering van Pierre Trudeau. (De heer Trudeau was Canada's 15e premier.)

De heer Harper studeerde aan de University of Calgary, waar hij in 1985 een bachelordiploma in economie behaalde en vervolgens in 1991 een master in economie. Halverwege de jaren tachtig werd hij hoofdadviseur van Jim Hawkes, lid van het Progressieve Conservatieve parlement (MP). Later raakte hij teleurgesteld in zowel de partij als het fiscale beleid van de regering van Brian Mulroney, de 18e premier van Canada van 1984 tot 1993.

In 1993 werd de heer Harper verkozen tot lid van het Lagerhuis als hervormingsparlementslid voor Calgary West. In de daaropvolgende vier jaar stond hij op gespannen voet met de centrumlinkse Liberale Partij, die destijds een meerderheidsregering had. De heer Harper bekritiseerde scherp links en zei dat Canada een "Noord-Europese verzorgingsstaat in de slechtste zin van het woord" was (CBC News).

In deze periode trouwde Stephen Harper met Lauren Teskey. Het echtpaar kreeg twee kinderen, Benjamin en Rachel.

In maart 2002 stelde hij zich opnieuw kandidaat voor het parlement en won, waarmee hij leider werd van de Canadian Alliance Party. In mei van dat jaar werd hij gekozen in het Lagerhuis in Calgary Southwest.

Het volgende jaar was een keerpunt. In december ondertekende de heer Harper als leider van de Canadian Alliance Party een overeenkomst om samen met Peter MacKay, leider van de Progressieve Conservatieve Partij, de Conservatieve Partij te vormen — een effectievere "rechtse oppositie" tegen de Liberale Partij.

In maart 2004 werd de heer Harper leider van de nieuw gevormde partij, voorstander van lagere belastingen, een kleinere overheid en meer decentralisatie van de federale bevoegdheden. Vandaag de dag gelooft de premier nog steeds sterk in lage belastingen voor werkende gezinnen, het hervormen van het strafrechtsysteem en het herbouwen van de Canadese strijdkrachten.

Tijdens de federale verkiezingen van 2004 won de Liberale Partij weliswaar een spannende en fel bevochten strijd. Maar de steun voor de heer Harper en de nieuwe Conservatieve Partij bleef groeien. In het voorjaar van 2005 werden op de Conservatieve beleidsconventie onderwerpen als verzet tegen het homohuwelijk, lagere belastingen, een strengere houding tegen criminaliteit, nauwere relaties met de Verenigde Staten en een gekozen Senaat aan tafel gebracht. De heer Harper kreeg overweldigende steun van de afgevaardigden van de partij.

Toewijding aan zijn opvattingen

De heer Harper heeft zelden teruggeschrokken voor confrontatie of het verdedigen van zijn conservatieve opvattingen.

Tijdens een parlementaire zitting in 2003 nam de heer Harper een tegenovergestelde houding in tegen de onwil van de Canadese regering om deel te nemen aan de invasie van Irak.

"Deze partij zal haar standpunt niet innemen op basis van opiniepeilingen," zei hij. "We nemen geen stelling op basis van focusgroepen. We zullen geen standpunt innemen op basis van telefoonprogramma's, huiseigenaarsenquêtes of andere grillen van de publieke opinie... Naar mijn oordeel zal Canada uiteindelijk zich aansluiten bij de geallieerde coalitie als de oorlog tegen Irak uitbreekt. De regering zal zich aansluiten, ondanks haar gebrek aan voorbereiding, haar nalatigheid in samenwerking met haar bondgenoten, of haar onvermogen om bij te dragen. Uiteindelijk zal het zich voegen uit de noodzaak die is ontstaan door een patroon van onzekerheid en besluiteloosheid. Het zal niet als leider meedoen, maar onopgemerkt achteraan in de parade."

Op 9 januari 2006 stelde de heer Harper tijdens een politiek debat vragen bij de "morele autoriteit om te regeren" van de Liberale Partij. Hij vroeg aan toenmalig premier Paul Martin: "Hoeveel strafrechtelijke onderzoeken lopen er in deze regering?" (BBC Nieuws).

Time magazine riep de heer Harper Canada in 2006 uit tot "Nieuwsmaker van het Jaar" en schreef "dat de premier die ooit werd afgedaan als een doctrinaire achterkamertactiek zonder ervaring in de regering, is uitgegroeid tot een krijger aan de macht" (Canwest News Service).

De vraag blijft: zal deze "krijger aan de macht" Canada blijven leiden op het pad van conservatieve politieke idealen, of zal het land terugkeren naar zijn liberale verleden?