De eurocrisis lijkt te zijn veranderd in een soort Shakespeareaanse tragedie. De dramatische spanningen in het door schulden belaste Griekenland en Italië en de opzwepende toespraken van Duitsland en Frankrijk lijken allemaal te spelen tegen een sombere achtergrond—de ineenstorting van de gemeenschappelijke munt van het continent. In dit scenario zou het Verenigd Koninkrijk kunnen worden neergezet als een soort Hamlet die door donkere gangen dwaalt: "Wel of niet in de EU zijn, dat is de vraag..."

De aarzelende houding van Groot-Brittannië ten opzichte van de Europese Unie is net zo vertrouwd als de vaak herhaalde openingsregels van Hamlets beroemde monoloog. Sinds hun toetreding tot de Europese Economische Gemeenschap in 1973 hebben zij een vergelijkbare houding aangenomen. Desondanks worden politici en journalisten regelmatig meegesleurd in het drama van de EU-politiek en lijken ze het Britse trackrecord als terughoudend lidstaat te vergeten.

Neem bijvoorbeeld de uitkomst van de noodtop van december 2011, gericht op het oplossen van de eurozonecrisis. Voorafgaand aan de bijeenkomst stond Griekenland op de rand van faillissement, stond Standard & Poor's op het punt de kredietwaardigheid van prominente Europese landen te verlagen—en stond de toekomst van de euro zelf op het spel.

Tijdens de bijeenkomst drongen Duitsland en Frankrijk aan op een wijziging van het Verdrag van Lissabon, wat verdere economische assimilatie betekende voor alle 27 lidstaten — zelfs die buiten de eurozone. De Franse president Nicolas Sarkozy waarschuwde dat "nooit eerder het risico op desintegratie groter is geweest."

Leiders van de Europese Unie kwamen na een nachtelijke "make or break"-top naar voren met een akkoord dat werd geprezen als een gedurfde nieuwe richting voor het machtsblok. De deelnemers aan de top brachten een document vrij, waarin stond: "Vandaag zijn we overeengekomen om te werken naar een sterkere economische unie."

Iedereen was aan boord—behalve het Verenigd Koninkrijk. Terwijl de leiders van 26 Europese landen het pact steunden, stond Groot-Brittannië als een minderheid van één land.

Het VK, dat trots is op de wereldwijde invloed van zijn financiële sector, weigerde verdere Europese inmenging. Tijdens een persconferentie verklaarde de premier van het land, David Cameron: "Wat er wordt aangeboden is niet in het belang van Groot-Brittannië, dus ik heb er niet mee ingestemd."

Daar komt de nieuwsmedia. Journalisten produceerden graag koppen als "Europa's grote scheiding," "Groot-Brittannië's standpunt over de euro laat het geïsoleerd achter," en "Was dit het moment waarop het VK Europa verliet?"

De EUobserver meldde: "De breuk betekent een grote symbolische verschuiving voor de Europese Unie, die nog nooit eerder een meningsverschil zo publiekelijk en grondig heeft bezegeld..."

Hoewel de stap van Groot-Brittannië niet leidde tot onmiddellijke EU-uitzetting, was het een dreigend moment dat de wereld dwong zich af te vragen: wordt het podium klaargezet om het VK uit Europa te sluiten?

Schrijven op de muur

Toen het stof was neergedaald na het "nee" van meneer Cameron, richtten de nieuwskoppen zich weer op de directheid van de eurozonecrisis, en minder op Groot-Brittannië: "EU-schuldentop voldoet niet aan ratingbureaus," "Vijfde Europese oplossing vermindert de stress," en "Euro daalt na EU-top; meer pijn in het verschiet."

The Associated Press meldde dat het kredietbeoordelaarsbureau van Moody's "opmerkte dat het pact het directe probleem van Europa niet aanpakt: de verpletterende schuldlasten van sommige landen en hun stijgende leenkosten."

Kortom, het continent had nog steeds geen duidelijke oplossing voor de verslechterende crisis.

Met dit nieuws kwam een week aan verzoenende opmerkingen richting Groot-Brittannië. De Duitse bondskanselier Angela Merkel verklaarde: "Groot-Brittannië is een betrouwbare partner voor Europa, niet alleen op het gebied van buitenlands en veiligheidsbeleid; Groot-Brittannië is ook een partner in vele andere kwesties—in concurrentiekracht, op de interne markt, op handel, op klimaatbescherming."

In een interview met het Franse tijdschrift Le Monde, vertaald door Agence France-Presse, merkte Nicolas Sarkozy op: "We hebben Groot-Brittannië nodig," en: "We zouden erg arm zijn als we het vertrek zouden toestaan, wat gelukkig niet op de agenda staat."

Waarom zou Europa een olijftak naar Groot-Brittannië strekken nadat het net zijn plannen voor het reddingspakket had belemmerd?

De vakbond heeft het VK nodig.

Bloomberg meldde: "De EU-partners van Groot-Brittannië beseffen dat de financiële sector een enorm economisch gewicht heeft. Het Verenigd Koninkrijk herbergt 's werelds grootste markten voor valuta en financiële derivaten en is de thuisbasis van het grootste vermogensbeheerbedrijf van Europa."

Evenzo heeft Groot-Brittannië Europa nodig. Het continent is de belangrijkste exportbestemming van het VK, en het verlaten van de unie kan hoge tarieven betekenen. Ook zou de politieke isolatie van het verlaten van de EU de invloed van het land over het continent volledig ondermijnen.

Voorlopig lijkt het erop dat Europa en het VK hun vaak frustrerende relatie zullen voortzetten. Het is noodzakelijk dat beide partijen samenwerken om economische stabiliteit te waarborgen.

Hoe dan ook, het lijkt er nog steeds duidelijk aan de kant van Groot-Brittannië te zijn.

Na de noodtop verklaarde Bloomberg : "De vraag is hoe lang [Europa] nog op twee sporen kan blijven. Nauwere fiscale en economische integratie kan het uiteindelijk onmogelijk maken voor het Verenigd Koninkrijk om zich enigszins apart te houden. Eens en voor altijd zou het moeten kiezen: erin of eruit. Als het ooit zover komt, staat Groot-Brittannië voor een enorm moeilijke keuze."

Tot nu toe heeft het VK een hoofdrol gekregen op het EU-toneel (samen met Duitsland en Frankrijk). Toch dwingt de eurocrisis lidstaten steeds meer om soevereine rechten op te geven ten gunste van een gestroomlijnde Europese regering – een trend waar Britten historisch gezien tegen zijn. Het is duidelijk dat de diplomatieke theatraliteit tussen de EU en Groot-Brittannië niet eeuwig kan doorgaan.

Terugkijken

Voor personages in een toneelstuk is het een mysterie hoe hun eigen verhaal uiteindelijk eindigt. Deze fictieve figuren zetten onbewust de lijn van het plot voort, met het uiteindelijke slot al geschreven. Toeschouwers kunnen echter vaak zien waar een bepaald verhaal naartoe gaat, omdat ze van buitenaf naar binnen kijken. Voorspellende gebeurtenissen geven aanwijzingen over het einde.

Iets soortgelijks kan gezegd worden over het Verenigd Koninkrijk en Europa. Constante politieke toneelkunst verbergt wat de toekomst brengt. Maar als iemand afstand neemt van de actie om de "vooruitwijzingsgebeurtenissen" in de Britse geschiedenis te zien, wordt duidelijk waar het land naartoe gaat.

Het Verenigd Koninkrijk was een ware pop-up natie—bijna uit het niets te verschijnen. Het land had beperkte natuurlijke hulpbronnen en militaire macht tot 1800. De volgende eeuw markeerde zijn meteorachtige opkomst tot ongeëvenaarde bekendheid. Tussen de jaren 1750 en 1850 steeg de bevolking van het land van 7,7 miljoen naar 20,7 miljoen.

Al snel was Engeland de culturele, financiële en politieke hoofdstad van de wereld, en Londen werd simpelweg aangeduid als "de Stad."

De maritieme superioriteit van het land verzekerde haar positie als wereldmacht. Britten controleerden of hadden toegang tot vrijwel elke vitale zeepoort wereldwijd: de Suez- en Panamakanalen, de Straat van Gibraltar en Hormuz, Singapore, Kaap Hoorn, Malta, Kaap de Goede Hoop en Hongkong.

Ongeveer twee eeuwen lang regeerde Groot-Brittannië de wereld. Op zijn hoogtepunt bestuurde het bijna een kwart van de wereldbevolking en controleerde het 11 miljoen vierkante mijl grondgebied. Het land had zelfs zijn eigen slogan: "De zon gaat nooit onder over het Britse Rijk."

Sinds de Tweede Wereldoorlog verkeert Groot-Brittannië echter in een staat van voortdurende achteruitgang. Het Britse koloniale kantoor sloot in 1966—waarmee het rijk feitelijk ten einde kwam. Bijna elke vitale kolonie en zeepoort is verloren gegaan, de laatste was Hongkong in 1997.

Vreemder dan fictie

Tegenwoordig is de natie een holle schil van wat het ooit was. De dagen dat koningin Victoria naar een wereldbol kon kijken en zich ongetwijfeld voelde als "Hare Majesteit Victoria, door de genade van God, van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland, koningin van het geloof, keizerin van India." De tijd dat Britse zeelieden nieuwe gebieden verkenden zijn voorbij. De tijd van de wijdverspreide invloed van de Engelse taal, cultuur en religie is voorbij, met missionarissen die King James Bijbels meedroegen.

Hoewel zij onbekend waren, bevat het boek dat missionarissen naar de verre uithoeken van de aarde brachten—en die monarchen "verdedigden"—de sleutel tot hoe het Britse Rijk zulke grote hoogten kon bereiken.

Let op deze passage in het Oude Testament van Amos: "Want zie, ik [God] zal bevelen, en ik zal het huis van Israël onder alle volken zeven zoals graan in een zeef wordt gezefd, maar het minste graan zal niet op aarde vallen" (9:9).

Het oude Israël had 12 stammen. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, bestaat de moderne natie Israël grotendeels uit de stam Juda. De andere Israëlitische stammen verloren geleidelijk hun identiteit.

In Amos 9 beloofde God bescherming voor deze stammen terwijl ze "zeefden" of bewogen door de volken. Terwijl dat gebeurde, namen deze volkeren de gebruiken en tradities van de naties om hen heen over – en vergaten hun erfgoed.

Toch beschrijft de Bijbel precies hoe deze naties er in de moderne tijd uit zouden zien.

Er werd een speciale zegen op de stam van Jozef gelegd, die werd overgedragen aan zijn zonen Ephraim en Manasse. God beloofde dat beiden "zouden uitgroeien tot een menigte te midden op de aarde" (Gen. 48:16). De oudere broer, Manasse, zou "een volk worden, en hij zal ook groot zijn: maar waarlijk zal zijn jongere broer [Efraim] groter zijn dan hij, en zijn nageslacht zal een menigte volken worden" (vers 19).

Wees eerlijk. Wie past in deze beschrijving? Zeker niet het kleine land van het oude Israël of de moderne staat Israël aan de Middellandse Zee! Slechts één paar broederlanden is ooit een enkele grote natie geworden en een veelheid aan naties—de Verenigde Staten en Groot-Brittannië, met hun voormalige koloniën.

Voor velen lijkt het idee dat de opkomst van Groot-Brittannië aan de macht werd voorspeld in de pagina's van het Oude Testament volkomen absurd. Toch biedt de Bijbel nog veel meer details die de beschrijving van dit volk onmiskenbaar maken.

Abraham, een van de voorvaders van de Israëlitische volken en de betovergrootvader van Efraim en Manasse, kreeg van God een belofte voor zijn gehoorzaamheid: "Dat ik u zal zegenen door te zegenen, en door mij te vermenigvuldigen uw zaad zal vermenigvuldigen als de sterren van de hemel, en als het zand dat aan de zeekust ligt; en jouw nageslacht zal de poort [zeepoorten] van zijn vijanden bezitten; en in uw zaad zullen alle volken van de aarde gezegend zijn; omdat je Mijn stem hebt gehoorzaamd" (Gen. 22:17-18).

Herinner je dat het Britse Rijk vrijwel elke cruciale zeepoort bezat.

Dezelfde belofte werd aan Abrahams zoon Isaak en later aan Jakob gedaan: "Daarom geef God u van de dauw van de hemel, en de vruchtbare plaatsen van de aarde, en overvloed aan graan en wijn" (Gen. 27:28).

Op het hoogtepunt had Groot-Brittannië de controle over vitale handelsroutes en koloniën met vruchtbare landbouwgrond.

Begrijp dit punt. De Britse volkeren stammen af van de natie Israël. Hoewel de meesten aannemen dat Israël synoniem is met mensen van Joodse afkomst, komen deze mensen eigenlijk alleen uit Juda, slechts een van de 12 stammen van Israël. Abrahams "geboorterechtzegen" werden uiteindelijk doorgegeven aan Jozefs zonen, die de stammen Ephraim en Manasse werden (Gen. 48).

God heeft Zijn belofte vervuld om deze twee volken te zegenen. Groot-Brittannië (Efraïm) en Amerika (Manasse) zijn uitgegroeid tot de twee grootste naties aller tijden.

Toch zei God niet dat deze landen voor altijd ongeëvenaarde nationale materiële zegeningen zouden blijven genieten. Hun macht neemt inderdaad snel af: het Britse rijk is verbrijzeld, en Amerika blijft niet langer onbetwist op het wereldtoneel.

Het kennen van de identiteit van de hedendaagse Israëlitische naties ontsluit grote delen van de Schrift. In het bijzonder maakt het feit dat Britten gelijkgesteld kunnen worden aan Ephraim duidelijk wat dit volk te wachten staat.

Europa's "Dronken Man"

Denk aan het verhaal van de meteoorachtige opkomst van het VK vanuit Gods perspectief. De Almachtige God heeft onvoorwaardelijke zegeningen uitgestort over deze commonwealth-natie. Ze hadden alles: militaire macht, politieke macht en rijkdom. Hoewel het moderne Groot-Brittannië sterk is verminderd, geniet het nog steeds van de overblijfselen van deze zegeningen: ze beschikken over het op één na grootste leger, hun financiële centrum blijft van vitaal belang voor internationale zaken, en hun levensstandaard behoort tot de hoogste ter wereld.

Desondanks behandelen moderne Britten deze door God gegeven voordelen alsof ze ze verdienen, en is het morele karakter van de natie volledig ingestort.

Overal waar Britten gingen tijdens het Britse Rijk, brachten ze een gevoel van decorum en liefde voor goed onderhouden tuinen mee. Tegenwoordig lijken ze zelfs niet bereid hun eigen omgeving te onderhouden. Guardian meldde dat er in 2011 820.000 gevallen waren van het dumpen van afval langs de weg langs de weg, waaronder fauteuils, fornuizen en keukenafval. Deze trend kostte de lokale overheden van Engeland ongeveer 97 miljoen dollar per jaar.

Bovendien zijn Britse arbeiders wereldberoemd geworden als lui en onproductief. Een Indiase zakenman met staalbewerkings- en productiefabrieken in Groot-Brittannië kondigde plannen aan om delen van zijn operatie naar het buitenland te verplaatsen. Waarom? De man vertelde aan The Times of London: "Het is een kwestie van werkethiek. Uit mijn ervaring... niemand is bereid om een stapje extra te zetten, niemand." Hij merkte ook op dat zijn kantoren na 15:30 uur op vrijdag bijna leeg waren—omdat bijna iedereen vroeg was vertrokken voor het weekend.

En voor de gemiddelde Brit betekent vrijdag tot en met zondag veel drinken. In een enquête onder 2.000 volwassenen ontdekte de YorkTest gezondheidsonderzoeksgroep dat de gemiddelde volwassene in het VK 1.452 dagen van zijn leven met een kater doorbrengt. Dat is in totaal vier jaar levensverspilling aan het omgaan met de directe gevolgen van overmatig drinken!

Denk eens aan hoe dit eruitziet voor de rest van het continent. The Independent meldde: "Groot-Brittannië is de dronken man van Europa. Het alcoholgebruik in Frankrijk, Duitsland en Italië is sinds 1980 met tussen de 37 en 52 procent gedaald. Maar in het VK is het negen procent gestegen, waarbij binge-drinkers meer alcohol drinken dan ooit, wat ongekende druk legt op de NHS [National Health Service], politie en sociale diensten."

De volgende generatie Britten zal alleen maar slechter worden. De populairste prime-time televisieprogramma's gericht op tieners zijn niets meer dan een gestage stroom van obsceniteiten en een verachtelijke parade van schaamteloze naaktheid, seksuele ontmoetingen en willekeurig drugsgebruik.

Men hoeft zich niet af te vragen waarom het Verenigd Koninkrijk in heel Europa het hoogste tienerzwangerschapspercentage heeft en het grootste aandeel kinderen dat in eenoudergezinnen woont, volgens onderzoek van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling.

De zon is onder...

Omdat Groot-Brittannië (Efraïm) Gods zegeningen voor de wereld verspilde, is het bijna elke andere keer dat de natie profetisch in de Bijbel wordt genoemd, in een negatieve context.

Zo stelt Jesaja 28:1 : "Wee de kroon van hoogmoed, de dronkaards van Efraïm, wier glorieuze schoonheid een verwelkende bloem is..."

Lees dit op een andere manier. Wee de dronkaards van het Verenigd Koninkrijk—wier glorieuze rijk als een bloem is vervaagd!

Daarnaast bevat Hosea 7 een harde aanklacht van God: "Efraïm"—het moderne VK—"heeft zich onder het volk gemengd; Ephraim is een cake die niet [halfgebakken] is. Vreemdelingen hebben zijn kracht verslonden, en hij weet het niet: ja, hier en daar zijn grijze haren op hem, maar hij kent het niet" (vers 8-9).

Groot-Brittannië pocht niet langer dat "de zon nooit ondergaat" op zijn gemenebestbezittingen, aangezien bijna al deze bezittingen al aan "vreemden" zijn overgedragen. Inderdaad, de zon is voor het land zelf ondergegaan, maar het land blijft onwetend en "weet het niet."

Hosea 7 vervolgt: "En de trots van [het moderne] Israël getuigt aan zijn gezicht: en zij keren niet terug tot de Heer hun God, noch zoeken zij Hem voor dit alles. Efraïm is ook als een dwaze duif zonder hart: zij roepen Egypte, zij gaan naar Assyrië" (vers 10-11).

Door koppige trots zal het VK, terwijl het moreel en economisch blijft achteruitgaan, God niet zoeken. Sterker nog, de meesten zouden zo'n voorstel belachelijk maken. In plaats daarvan zal het hulp zoeken bij andere landen.

God waarschuwt in het volgende vers dat als Groot-Brittannië hulp zoekt bij buitenlandse mogendheden, "Ik hen zal straffen ..." (Hos. 7:12).

In plaats van zich te realiseren dat het fout is, zullen ze, wanneer de ramp binnenkort het VK en Amerika bereikt, vertrouwen op bondgenoten. Toch zal er geen hulp gevonden worden.

Vergis je niet, Groot-Brittannië zal binnenkort zijn resterende economische invloed verliezen. Wanneer dat gebeurt, zal de EU haar aanwezigheid op het Europese toneel niet langer tolereren. Ook zal het continent zich binnenkort verenigen om het luxe leven te behouden waar de inwoners naar verlangen.

Tegelijkertijd zal Gods bestraffing vallen op het Verenigd Koninkrijk en zijn broederlanden. Ze zullen allemaal gedwongen worden de goddelijke Bron van hun nationale prominentie te realiseren.

Toch zijn deze passages slechts een klein deel van wat er in de Bijbel staat geschreven over de hedendaagse nakomelingen van het oude Israël. Het boek America and Britain in Prophecy, van David C. Pack, legt in eenvoudige taal uit wat Gods Woord onthult over de toekomst van deze twee naties.