"Volkomen Brits." Zo beschreef de Engelse krant Telegraph de openingsceremonie van de 30e Olympische Zomerspelen in Londen. Zestien dagen later vertoonde de slotceremonie grotendeels hetzelfde. Media wereldwijd noemden ze "vreemd en schaamteloos Brits," "eigenzinnig," "gek," "sensationeel" en "sterk puttend uit de wortels van de Britse identiteit."

Maar wat betekent British eigenlijk nog echt?

Na decennia van systematische ontmanteling van het Britse Rijk heeft het land moeite gehad om zijn plaats op het wereldtoneel te herdefiniëren. Vroeger was het simpel: "Brits" betekende wereldkoninkrijk, "Brits" betekende nauwgezette aandacht voor manieren, "Brits" betekende militaire macht en industriële macht—"Brits" betekende de top van de wereld.

Nu lijkt de term synoniem te zijn met verward, verward, verward.

De openingsceremonie van de Spelen van Londen 2012—die wereldwijd werd uitgezonden—belichaamde perfect deze moderne allegaartidentiteit. The New York Times omschreef het evenement als "een wilde wirwar van het feestelijke en het fantasierijke; de conventionele en excentrische; en het ronduit bizarre Groot-Brittannië presenteerde zich aan de wereld... als iets wat het vaak zelfs aan zichzelf probeerde uit te drukken: een natie die veilig is in haar eigen post-empire identiteit, wat die ook mag zijn."

De meesten prezen het evenement uitbundig, terwijl critici concludeerden dat het "verwarrend," "te lang" of simpelweg "te Brits" was. Toen de Olympische wedstrijden eenmaal begonnen, verdwenen de gedachten aan de openingsonderdelen echter snel. Hetzelfde gebeurde nadat het spektakel van de slotceremonie in de achteruitkijkspiegel van de wereld verdween. Beide keren werden perfecte kansen gemist om eindelijk de vraag te beantwoorden: "Wat is Groot-Brittannië?"

Terwijl het land 17 dagen onder een vergroot glas stond, bevestigden de Britse eilanden hun post-imperiumidentiteit, met veel nadruk op bizarre humor, bijdragen aan de popcultuur en excentrieke smaken. Maar ondanks deze zorgvuldig geconstrueerde vertoning van een modern geïnspireerd nationaal karakter, kwamen de ware wortels van de Britse identiteit naar voren.

Toch nam de wereld er geen aandacht aan. Zelfs de Britten zelf realiseerden zich dat niet.

Welk ander land?

De Olympische openingswedstrijd toonde treffend de strijd van het land om zijn wereldwijde rol te herdefiniëren – en stond als een openbaar bewijs van het nationale karakter van de regio. Het evenement, getiteld "Isles of Wonder", stond vol chaotische praal.

De Christian Science Monitor stond versteld van de botte eerlijke weergave van Groot-Brittannië door de organisatoren in Londen: "Welke andere natie, in een moment van nationale glorie waarvoor politici miljarden dollars betalen om te winnen, zou zo'n beeld van hun eigen land aan de wereld laten zien?"

Echt, welk ander land?

In willekeurige volgorde omvatte het evenement een lappendeken van muzikale selecties (van de klassieke componist Edward Elgar tot beruchte punkrockbands). Het toonde de liefde van het land voor speelsheid (doen alsof de koningin van Engeland bij de Spelen arriveerde door met een bekende Britse acteur uit een helikopter te springen).

Terwijl er het rumoer was van industriële fabrieken, een band van 1.000 percussionisten en de knal van dansclub-basdrums, waren er ook stille momenten. Vroeg in de ceremonie zongen kinderen een medley van traditionele religieuze hymnes terwijl acteurs en vee zich rondliepen rond een decorstuk dat het glooiende landschap van Engeland voorstelde.

Dan was er nog een stukje met het London Symphony Orchestra—misschien wel het beste ter wereld—dat een komische routine bevatte die eindigde in toilethumor. Nogmaals, welk ander land zou toestaan dat dit wereldwijd wordt uitgezonden?

Een groot deel van de ceremonie bestond uit feestvierders die dansten op de nationale "Top of the Pops" en verder, waarbij vrijwel geen muzikale steen onberoerd bleef: raketmannen vlogen door de arena terwijl psychedelische rock door luidsprekers klonk, publiek riep mee met een beruchte punkrockmelodie, en feestgangers met glowsticks dansten mee op het ritme van de constante wisseling van populaire nummers.

Tijdens een "nachtmerrie"-segment, dat tegelijkertijd de National Health Service van Engeland in de schijnwerpers zette en diende als eerbetoon aan een magische Britse kinderjuf, terroriseerde een enorme poppenversie van een kwaadaardige tovenaar uit de Harry Potter-serie tientallen slapende kinderen die aanvankelijk protesteerden tegen de gedwongen slaap door op geïmproviseerde veldbedden te springen.

Het evenement benadrukte ook de bijdrage van Groot-Brittannië aan het internet—niet door het belang ervan op de wereldmarkt te benadrukken of informatie toegankelijk te maken voor mensen over de hele wereld—maar door een verhaal te vertellen over twee jonge Britten die 'verliefd op elkaar worden' gedurende een avond via sms'jes en sociale media. De eerste keer dat ze elkaar face-to-face ontmoeten, delen ze meteen een wellustige kus.

Welk ander land?

Er was een meditatief moment ter ere van de bijdragen en offers van de Britse strijdkrachten—en een "party"-sectie met een rap-geïnspireerde "grime"-muzikant die verklaarde: "...alles wat mij interesseert is seks en geweld."

Kort daarna werd alles stil en zong een enkele vrouwenstem treurig: "Heer, blijf bij mij. Wanneer andere helpers falen en troost vlucht, help de hulpelozen, blijf bij mij."

Welk ander land?

Ten slotte kwam de parade van 205 Olympische teams, waarbij het Britse team meedeed aan "Heroes," een nummer dat een vrolijke beat combineert met teksten die variëren van hoopvol tot ambigu tot negatief.

Religieuze verwijzingen en drugsfeestjes. Militaire herdenkingen en hook-ups. Een orkest van wereldklasse en toilethumor. De koningin en het occulte. Grootsheid veranderde in middelmatigheid. Het goede en het slechte.

Het gebeurde opnieuw tijdens de slotceremonie, die een krankzinnige mix was van high fashion, Rolls-Royces, popmuziek en Britse humor. De meeste nummers richtten zich op materialisme, seks en een feestleven. Veel bevatten vuile taal.

Denk er eens over na. Welk ander land zou zijn successen en fouten zo botweg aan de wereld tonen?

Tussen de Lijnen

Opvallend ontbrak in "Isles of Wonder" een spoor van het Britse Rijk. Het land leek voorzichtig met het benadrukken van zijn tijd aan de top.

Wat de ceremonie niet wist te tonen, was de periode tussen de jaren 1750 en 1850, toen de bevolking van het land groeide van 7,7 miljoen naar 20,7 miljoen — Londen werd de wereldhoofdstad van cultuur, financiën en politiek — en het rijk vrijwel elke vitale zeepoort (de Suez- en Panamakanalen, de straat van Gibraltar en Hormuz, Singapore, Kaap Hoorn, Malta, Kaap de Goede Hoop en Hongkong).

Ongeveer twee eeuwen lang regeerde Groot-Brittannië. Op zijn hoogtepunt bestuurde het bijna een kwart van de wereldbevolking en controleerde het 11 miljoen vierkante mijl grondgebied. Dit leidde tot de populaire slogan: "De zon gaat nooit onder over het Britse Rijk."

Toch verkeert Groot-Brittannië sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog in een staat van voortdurende achteruitgang. Het Britse koloniale kantoor sloot in 1966—waarmee het rijk feitelijk ten einde kwam. Sindsdien is bijna elke vitale kolonie en zeepoort verloren gegaan, met de laatste in Hongkong in 1997.

Hoe dan ook, de periode van ongeveer 1960 tot vandaag was de periode waarin de openingswedstrijd van de Olympische Spelen van 2012 veel tijd besteedde aan het benadrukken van zijn bijdragen aan de cultuur—opnieuw zowel positief als slecht—terwijl de dalende wereldwijde status consequent werd genegeerd.

Zonder de bepalende kenmerken van een rijk lijkt het moderne Groot-Brittannië verloren in hoe het zichzelf duidelijk kan definiëren.

Sorry State

Sommige inwoners van Engeland, Schotland, Noord-Ierland en Wales, vooral onder oudere generaties, namen aanstoot aan de gebeurtenissen en zeiden: "Dat is niet mijn Groot-Brittannië." Toch was de inhoud van de openingsceremonie eerlijk en benadrukte enkele van de belangrijkste maatschappelijke problemen van de regio.

• Middelmatigheid: Britse arbeiders staan nu wereldwijd bekend als lui en onproductief. Buitenlandse zakenlieden hebben opgemerkt dat zelden, zo niet nooit, iemand verder gaat dan hun werkeisen. Ook verlaten veel werknemers op vrijdag hun baan gewoonlijk vroeg (zonder goedkeuring van het management) om zich voor te bereiden op het weekend.
• Dronkenschap: Voor de gemiddelde Brit betekenen vrijdag en zaterdag alcoholgerelateerde festiviteiten. The Independent meldde: "Groot-Brittannië is de dronken man van Europa. Het alcoholgebruik in Frankrijk, Duitsland en Italië is sinds 1980 met tussen de 37 en 52 procent gedaald. Maar in het VK is het negen procent gestegen, waarbij binge-drinkers meer alcohol drinken dan ooit, wat ongekende druk legt op de NHS [National Health Service], politie en sociale diensten."
• Obscene entertainment: Prime-time televisieprogramma's bieden een gestage stroom van obsceniteiten en een walgelijke stoet van schaamteloze naaktheid, seksuele ontmoetingen en willekeurig drugsgebruik. Veel programma's richten zich sterk op het occulte.
• Seksuele losbandigheid: In heel Europa heeft het Verenigd Koninkrijk het hoogste tienerzwangerschapspercentage en het grootste aandeel kinderen dat in eenoudergezinnen woont, volgens onderzoek van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling. Het enige andere westerse land met vergelijkbare aantallen is de Verenigde Staten.
• Verwende jeugd: Britse kinderen behoren tot de meest bevoorrechte, ongezonde en materialistische ter wereld. Het rapport 7 van UNICEF, dat het algehele welzijn van kinderen in westerse landen mat, plaatste het VK onder de slechtste. Gezien de voorgaande vier opsommingstekens, is het dan een wonder?

Deze sociale kenmerken botsen scherp met de vele religieuze verwijzingen tijdens de Olympische openingsceremonie. Het meest opvallend waren de woorden: "alles wat mij interesseert is seks en geweld", al snel gevolgd door "Heer, blijf bij mij."

Toch waren de hymnes die kinderen aan het begin van de ceremonie zongen nog veelzeggender.

Eén met de titel "Jeruzalem" mijmert over een niet-bijbelse legende van een jonge Jezus Christus die Groot-Brittannië bezoekt met Jozef van Arimathea: "En liepen die voeten in de oudheid over de groene bergen van Engeland?"

Gebaseerd op een gedicht van William Blake duiden de woorden op een verlangen om een stad van vrede in Engeland te bouwen: "Ik zal niet ophouden met Mental Fight... Totdat we Jeruzalem hebben gebouwd, in Engeland's groene en aangename Land."

Kinderen zongen ook een Welsh hymne "Bread of Heaven." Hoewel de gemoderniseerde Engelse woorden voor de ceremonie werden gezongen, onthult een letterlijke vertaling duidelijker een lied over het oude Israël dat naar het Beloofde Land reist. Het vraagt God om mij "door de woestijn te leiden," "mij manna te geven," en drank te geven uit "de zoete bronnen die uit de rots stromen." Een andere vertaling noemt dit "de Rots die is."

Deze twee hymnen worden vaak gezongen op koninklijke bruiloften en begrafenissen—en zelfs bij sportevenementen. Er is zelfs een campagne geweest om "Jeruzalem" te laten vervangen door "God Save the Queen" als volkslied van Groot-Brittannië.

Oude Wortels

Door de Britse geschiedenis en legendes heen speelt het oude Israël een centrale rol. Neem de steen die al eeuwenlang onder de kroningstroon ligt voor elke Britse koning en koningin.

Schrijvend over de kroning van koning George IV schreef European Magazine in 1821 dat onder de troon "een steen is omsloten, gewoonlijk Jacob's Stone genoemd, of het Fatale Marmer, een langwerpig vierkant... van een blauwachtig staalachtige kleur, gemengd met enkele rode aders; waarvan de traditie vertelt dat het de steen is waarop Jacob zijn hoofd legde, op de vlakten van Luz..."

Oude Ierse annalen vertellen over een patriarch genaamd Ollam Folla of Ollav Fola (wat ruwweg "profeet" betekent in zowel het Hebreeuws als het Keltisch). Ierse overlevering en historisch bewijs wijzen erop dat hij de Oude Testamentische profeet Jeremia was. Deze kronieken van Ierland vermelden ook dat hij de kroningssteen meebracht. Het graf van Ollam Folla bevindt zich nog steeds nabij Oldcastle in Ierland.

Daarnaast hebben veel taalkundigen veel duidelijke overeenkomsten opgemerkt tussen Hebreeuwse en Keltische talen.

Er is ook het Britse koninklijk zegel dat zowel een leeuw als een eenhoorn bevat. Onder dit zegel heerste het Britse Rijk. Lees nu Deuteronomium 33, waarin de nakomelingen van Jozef, een zoon van Israël, worden beschreven: "Zijn glorie is als de eerste van zijn os, en zijn hoorns zijn als de hoorns van eenhoorns: met hen zal hij het volk tot het einde van de aarde samenbrengen: en zij zijn de tienduizend van Efraïm, en zij zijn de duizenden van Manasse" (vers 17).

Elders in de Bijbel worden Manasse en Efraïm (kleinzonen van Jakob, die werd hernoemd tot Israël) verder beschreven in Genesis 48:19: "Manasse zal ook een groot volk worden, maar zijn jongere broer [Efraïm] zal nog groter worden. En zijn nakomelingen zullen een veelheid aan naties worden" (New Living Translation). Lees ook Genesis 49:25-26.

Deze broers worden beschreven als het wordende maatstaf voor welvaart. Het volgende vers stelt dat de omringende volken deze zegen zullen aanbieden: "...God maak je tot Efraim en tot Manasse..." (Gen. 48:20).

Overweeg serieus: welke andere natie heeft duidelijke banden met het oude Israël en werd "een veelheid aan naties" die "mensen tot het einde van de aarde samenbrachten"? En welk ander land heeft een broederland dat "een groot volk is geworden"?

Welke andere naties hebben zulke invloed en torenhoge levensstandaarden gehad—"Als we maar zo welvarend konden zijn als zij!"—waar de wereld oprecht naar streeft?

Iedere eerlijke persoon blijft met één conclusie over: Groot-Brittannië en de Verenigde Staten.

Goed en slecht

In Amos 9:9 beloofde God bescherming voor de oude stammen van Israël terwijl zij "gezeefd" of gefilterd werden door de volken. Terwijl dit gebeurde, namen deze volkeren de gebruiken en tradities van de omliggende landen over—en vergat hun erfgoed. Als gevolg daarvan werden ze bekend als de "Verloren Tien Stammen" en bewonen ze nu verschillende landen wereldwijd.

Toch is de Britse geschiedenis zo doordrenkt met aanwijzingen die wijzen op het oude Israël dat God het volgende zegt over deze moderne Israëlieten: "De os kent zijn eigenaar en de ezel de wiegte van zijn meester; maar Israël weet het niet, Mijn volk denkt niet over" (Jes. 1:3, New King James Version).

Dit land zou het kunnen weten. Toch weigert het te overwegen.

Er zijn enkelen geweest die de identiteit van Groot-Brittannië als Ephraim hebben gebruikt om de racistische theorie van "Brits Israëlisme" te promoten. Dit idee is een verbastering van de bijbelse waarheid over de moderne nakomelingen van de Verloren Tien Stammen. Velen die deze theorie onderschrijven, vinden de Angelsaksen een "uitverkoren volk" en stellen het inmiddels opgeheven Britse Rijk vaak gelijk aan het koninkrijk van God—een leer die duidelijk haaks staat op de Schrift, die stelt dat dit koninkrijk in de toekomst zal worden gesticht. (Zie 2 Timoteüs 4:1.)

Ook in tegenspraak met het Britse Israëlisme is het feit dat de Bijbel meer doet dan alleen de goede kanten van het Britse karakter benadrukken—hij omvat ook de slechte.

Let op Jesaja 3: "Het vertoon van hun gelaat getuigt tegen hen; en ze verklaren hun zonde als Sodom, ze verbergen het niet. Wee hun ziel! Want zij hebben het kwaad aan zichzelf beloond" (vers 9).

Dit is het moderne Groot-Brittannië: uitbundig leven, alcoholisme, corrupte entertainment, seksuele losbandigheid—allemaal getoond voor de hele wereld. Deze neigingen zijn zo diepgeworteld geraakt dat God het Britse volk ronduit bestempelt als "een dwaze duif" (Hos. 7:11) en de "dronkaards van Efraïm" (Jes. 28:1).

En toch beweert deze eilandnatie christen te zijn: "Daarom zei de Heer: Voor zover dit volk met hun mond tot Mij komt en met hun lippen Mij eren, maar hun hart ver van Mij heeft verwijderd, en hun vrees voor Mij wordt onderwezen door het gebod van de mensen" (29:13).

In plaats van Gods geboden te volgen, kiest het Verenigd Koninkrijk wat in zijn eigen ogen juist is—waarbij elke burger doet wat hij juist acht.

Ultiem Doel

De Schepper biedt deze kritiek met een groot doel. Zoals elke liefdevolle ouder zijn kinderen berispt, zo wil God de moderne Efraim de fout van zijn wegen tonen.

Deze Ouder ziet Groot-Brittannië worstelen en het doet Hem pijn: "Ach, zondige natie, een volk beladen met ongerechtigheid [wetteloosheid], een zaad van boosdoeners, kinderen die corrupt zijn: zij hebben de Heer verlaten, zij hebben de Heilige van Israël tot woede aangewakkerd, zij zijn teruggegaan.

"Waarom zou je nog meer getroffen moeten worden? Je zult steeds meer in opstand komen: het hele hoofd is ziek, en het hele hart wordt flauw. Van de voetzool tot aan het hoofd is er geen stevigheid in; maar wonden, en blauwe plekken, en rottende wonden: ze zijn niet gesloten, noch verbonden, noch verzacht met zalf" (Jes. 1:4-6).

Hij waarschuwt het moderne Israël: "Was u, maak u schoon; leg het kwaad van je daden weg van mijn ogen; Stop met kwaad doen; leren goed te presteren; zoek oordeel, verlicht de onderdrukten, oordeel over de vaderlozen, pleit voor de weduwe" (vers 16-17).

Kijkend naar de vele worstelingen van het Britse volk, biedt Hij een duidelijke belofte. Let op vers 18: "Kom nu, en laten we samen redeneren, zegt de Heer: hoewel uw zonden zo rood zijn, zullen zij wit zijn als sneeuw; hoewel ze rood zijn als karmozijnrood, zullen ze als wol zijn."

Maar er is een kwetsificatie in de volgende verzen: "Als u bereid en gehoorzaam bent, zult u het goede van het land opeten; maar als u weigert en in opstand komt, zult u met het zwaard worden verslonden..." (vers 19-20).

Met andere woorden, de Britten kunnen deze zekere belofte claimen, maar ze moeten zich tot gehoorzaamheid wenden. Zo niet, dan zullen ze "beladen zijn met ongerechtigheid."

De opties worden voor het moderne Brittannië gelegd op dezelfde manier als voor het oude Israël in Deuteronomium 30, waar God verklaart: "Ik roep hemel en aarde op om deze dag tegen u op te tekenen, dat Ik u leven en dood, zegen en vloek, voor u heb gesteld: daarom kies voor het leven..." (vers 19).

Britten staan tegenwoordig voor deze keuze: herwin hun ware identiteit en floreer ervan, of negeer Gods woorden en neem de gevolgen onder ogen. Het is aan ieder individu om te kiezen.

David C. Pack schetst meer van deze binnenkort aankomende gedenkwaardige gebeurtenissen—zowel positief als negatief—in zijn boek America and Britain in Prophecy. Dit goed onderzochte, kristalheldere boek legt uit wat miljoenen mensen niet hebben begrepen over de rollen die grote naties in het verleden hebben gespeeld—en welke ze in de toekomst zullen hebben.

Vraag vandaag nog je gratis exemplaar aan!