Bomaanslagen—schietpartijen—moorden—doodsbedreigingen—ontvoeringen—militaire aanvallen. Sinds de oprichting als soevereine, onafhankelijke staat in 1948 heeft het Israël lange tijd gevochten voor vrede, maar het blijft geteisterd door geweld en onrust.

Decennialang zijn alle ogen gericht op het Oval Office om geschillen op te lossen die eeuwenoud geworteld waren in duizenden jaren van haat en strijd. Keer op keer zijn Amerikaanse presidenten op het wereldtoneel verschenen, waarbij ieder zijn eigen visie bood over hoe permanente vrede tussen Israël en het Palestijnse volk tot stand gebracht kan worden. Toch zijn dezezelfde goedbedoelde leiders sindsdien in de geschiedenis terechtgekomen—en dat geldt ook voor hun mislukte oplossingen voor vrede.

In april 2002 onthulde president George W. Bush het nieuwste vredesplan voor het Midden-Oosten: "Een prestatiegerichte routekaart naar een permanente tweestatenoplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict." Diplomaten en journalisten noemen het "de routekaart naar vrede."

Ontworpen door de VS, de Europese Unie, de Verenigde Naties en Rusland, is de routekaart een driefasig blauwdruk dat bedoeld is om tegen 2005 tot een vreedzame oplossing tussen Israëli's en Palestijnen te komen. Het plan (uitgelegd in de onderstaande informatieve grafiek) bevat een stapsgewijs proces waarbij beide partijen bepaalde acties moeten ondernemen om het uiteindelijke doel te bereiken: de oprichting van een soevereine, onafhankelijke Palestijnse staat, die vreedzaam naast de natie Israël bestaat.

Het Pad naar Vrede Blokkeren

Om de roadmap zijn uiteindelijke doel te bereiken, moeten er verschillende obstakels worden overwonnen. Anders heeft dit huidige vredesplan geen echte kans van slagen.

• Terrorisme en geweld: De routekaart vereist dat de Palestijnse autoriteiten militanten stoppen met het plannen en plegen van terroristische daden en geweld tegen het Israëlische volk. Tot nu toe heeft de Palestijnse premier hiervoor vertrouwd op overtuiging, terwijl Israël hem oproept tot actie, zoals het doen van arrestaties. Tot die tijd weigert Israël zich terug te trekken uit Palestijnse steden.

Aanwakkerend voor zelfmoordaanslagen en andere moorden zijn drie militante Palestijnse groeperingen: Hamas, Islamitische Jihad en de al-Aqsa Martelarenbrigades.

Hamas, opgericht in 1988, is de grootste van de drie en heeft terroristische aanslagen uitgevoerd op zowel militaire als civiele Israëlische doelen. Ze verzetten zich tegen het vredesplan en beweren dat de routekaart slechts een truc is om Palestijnse milities te bewegen hun wapens neer te leggen. Ook hoewel de routekaart een tweestatenoplossing voor vrede biedt, is Hamas (wat "ijver" betekent) toegewijd aan de oprichting van één islamitische staat—inclusief heel Israël, samen met de Westelijke Jordaanoever en Gaza.

Geïnspireerd door de revolutie van 1979 in Iran is de Islamitische Jihad gehuld in geheimhouding. Deze groep gelooft dat vrede met Israël onmogelijk is en beweert dat het loutere bestaan van een Joodse staat neerkomt op het afstaan van land dat rechtmatig toebehoort aan het Palestijnse volk. Net als Hamas heeft de Islamitische Jihad talrijke zelfmoordaanslagen bevolen, evenals aanvallen op Israëlische militaire doelen en veiligheidsfunctionarissen.

De derde groep, de al-Aqsa Martelarenbrigades, splitste zich af van de Fatah-beweging van de Palestijnse leider Yasser Arafat. Het roept op tot de verwijdering van Israëlische soldaten in de bezette gebieden en de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat. Al-Aqsa, publiekelijk door Fatah verworpen vanwege haar gewelddadige acties, heeft zelfmoordaanslagen uitgevoerd op Israëlische burgers.

Afgelopen juni verklaarden Hamas en Islamitische Jihad een wapenstilstand van drie maanden—maar beide groepen namen later de verantwoordelijkheid op voor een busbomaanslag op 19 augustus in Jeruzalem waarbij 20 mensen omkwamen, waaronder zes kinderen. Enkele dagen later reageerde Israël door een hoge Hamas-functionaris te doden, gevolgd door vier anderen in een aanvullende reactie vrijwel direct daarna.

Op het moment van schrijven hebben zowel Hamas als de Islamitische Jihad hun staakt-het-vuren beëindigd.

• Angst, twijfel en achterdocht: De afgelopen drie jaar van voortdurende bomaanslagen, schietpartijen en andere terroristische en agressieve daden hebben duizenden levens geëist. Een kloof van wantrouwen, twijfel en achterdocht is tussen beide partijen sterk uitgebreid.

Zelfs onder de Israëlische en Palestijnse volkeren koesteren verschillende facties hun eigen ideeën over hoe vrede te brengen—en sommige houden de totale vernietiging van de tegenpartij in!

Om de routekaart te laten slagen, moeten beide partijen—en alle partijen binnen hen—alle angsten, twijfels, persoonlijke wrok en gedachten aan wraak opzij zetten.

Denk nu eens na: Er wordt gezegd dat er in de hele geschiedenis van de mens slechts ongeveer 100 jaar vrede zijn geweest—slechts 100 jaar waarin ergens op aarde geen strijd of oorlog plaatsvond. Een snelle blik op de nationale en internationale nieuwsberichten van vandaag schetst een beeld van een wereld die nog steeds verstrikt is in oorlog, haat, agressie en geweld.

Als je het verleden en heden meeneemt, hoe groot is dan de kans dat een plan in de nabije toekomst blijvende vrede kan vestigen—vooral tussen oude vijanden die vastbesloten zijn hetzelfde land op te eisen, zelfs tot de dood?

• Landnederzettingen: In de minderheid van drie miljoen Palestijnen wonen ongeveer 200.000 Joodse kolonisten in ongeveer 150 nederzettingsposten op de Westelijke Jordaanoever en Gaza.

De Palestijnen, en de internationale gemeenschap in het algemeen, beschouwen deze nederzettingen als illegaal volgens het internationaal recht, volgens artikel 49 van het Vierde Verdrag van Genève: "De bezettende macht mag geen delen van haar eigen bevolking deporteren of overbrengen naar de gebieden die zij bezet."

De Palestijnen zien zulke buitenposten als pogingen om de Israëlische nederzetting op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook uit te breiden. Omdat ze geloven dat al deze nederzettingen een illegale inbreuk op hun land zijn, beweren de Palestijnen dat het stoppen van alle Israëlische nederzettingsbouw cruciaal is voor het succes van de routekaart.

Israël betoogt echter dat deze wet niet van toepassing is op de Joodse nederzettingen, aangezien de Westelijke Jordaanoever en Gaza niet onder de legitieme soevereiniteit van een staat vallen.

Zelfs de Israëli's zijn verdeeld over wat ze met deze nederzettingen moeten doen. De overgrote meerderheid gelooft dat de Joden een historische aanspraak op het land hebben. In een recent onderzoek, BBC News meldde dat 43% van de Israëli's geloofde dat kolonisten zich moesten verzetten tegen een overheidsbevel tot evacuatie—vorig jaar was dat 12% (Harry S. Truman Research Institute for the Advancement of Peace). Aan de andere kant debatteren veel Israëli's of ze in ruil voor vrede de buitenposten moeten verwijderen en het land aan de Palestijnen moeten afstaan.

Voorlopig heeft Israël besloten alleen die buitenposten te ontmantelen die onnodig worden geacht voor de veiligheid van het land.

• Religieuze verschillen : In dezelfde enquête doet bijna 40% van de Joodse kolonisten die ervoor kiezen in de bezette gebieden te wonen dit vanwege religieuze overtuigingen. Een kolonist noemde het "een door God gegeven recht om elk deel van het land te vestigen."

Aan de andere kant zijn de Palestijnen net zo overtuigd dat het land van hen is—alles , volgens militanten.

De geschiedenis heeft aangetoond dat veel (zo niet de meeste) van de langste, meest verwoestende oorlogen zijn veroorzaakt of aangewakkerd door religie en een eenzijdige, compromisloze religieuze ijver.

• Het Westelijke Jordaanoever "beveiligingshek": Begonnen op de Westelijke Jordaanoever in juni 2002, bestaat de structuur, die deels muur/gedeeltelijk hek is, uit prikkeldraad, een greppel aan één kant (ongeveer 4 meter breed) en elektronische sensoren. Wanneer de bouw is voltooid, zal de totale lengte van de constructie enkele honderden mijlen beslaan.

Israël beweert dat het hek potentiële zelfmoordterroristen zal verhinderen Israël binnen te komen en burgers aan te vallen. Maar de Palestijnen zien het als een poging om onderhandelingen over de definitieve grenzen van de nog te vestigen Palestijnse staat voor te zijn.

• Het recht op terugkeer: Honderdduizenden Palestijnen zijn uit Israël gevlucht vanwege decennia van eindeloze strijd en Joodse expansie. De Israëlische wet verbiedt hen om Israël opnieuw binnen te komen. Maar de Palestijnen claimen hun recht om als vluchtelingen terug te keren, met verwijzing naar VN-resolutie 194: "Vluchtelingen die naar hun huizen willen terugkeren en in vrede met hun buren willen leven, moeten dat zo snel mogelijk mogelijk mogen doen."

Diplomaten, politici, overheidsfunctionarissen, journalisten en anderen die "op de hoogte zijn" zijn zich bewust van deze en andere barrières voor de routekaart. Er is echter één specifiek obstakel dat hun aandacht ontgaat. In feite staan weinig—zo niet geen—ooit stil om erover na te denken.

De eenvoudigste—maar het minst begrepen—wegblokkade

Van alle obstakels die dit en alle andere vredesplannen zullen blokkeren, is er één die het meest over het hoofd wordt gezien en het minst begrepen wordt—maar die fundamenteel is voor de kern van de menselijke natuur. Beschreven in de Heilige Bijbel, is deze specifieke hindernis de WORTEL van elke daad van oorlog, geweld en agressie die de mens kent:

"Waar komen oorlogen en gevechten onder jullie vandaan? Komen ze niet hier, zelfs niet van jouw lusten die oorlog in je leden? Je begeert, en hebt niet: Je doodt, en verlangt te hebben, en kunt niet krijgen: Je vecht en oorlog, maar je hebt het niet gedaan, omdat je niet vraagt. U vraagt, en ontvangt niet, omdat u verkeerd vraagt, dat u het kunt verorberen met uw lusten" (Jms. 4:1-3).

Alle oorlogen, veldslagen, rellen en gevechten komen voort uit één ding: Ongecontroleerde vleselijke lust om te bezitten wat van anderen is—land, geld, macht, enzovoort. Zo simpel is het.

Wanneer zo'n losbandige lust niet wordt gecontroleerd, drijft het mensen ertoe alles te doen om te krijgen wat ze wanhopig willen. ALLES—liegen, bedriegen, stelen en zelfs moord plegen!

Dit is de reden voor de vele zelfmoordaanslagen, massaslachtingen en andere gruwelijke daden in het land Israël—en overal ter wereld—en waarom ze zullen doorgaan! Zolang mensen zich laten opslokken en leiden door hun lichamelijke aard, zal vrede altijd net buiten het bereik van de mens blijven. Dat is het slechte nieuws.

Maar hier is het goede nieuws: er is een vredesplan dat daadwerkelijk werkt! Het bestond al lang voordat de mens ooit bestond, en zal binnenkort worden ingevoerd in elke natie op aarde. Het zal ware, blijvende vrede brengen. Je kunt er meer over lezen in ons gratis boekje How World Peace Will Come!