In veel opzichten veranderde Amerika na de terroristische aanslagen van 9/11. Inlichtingendiensten zijn verbeterd en streven er nu naar toekomstige communicatiestoringen te voorkomen. Er werden aanzienlijke maatregelen genomen om veiligere luchtvaartmaatschappijen te creëren, waaronder kogelvrije cockpitdeuren, gewapende piloten en een algehele hogere beveiliging. Het land heeft maatregelen genomen om zijn infrastructuur te beschermen, waaronder kern- en chemische centrales, water- en elektriciteitssystemen en bruggen. Ook de noodhulp is verbeterd.

Op persoonlijk vlak leken Amerikanen na de aanslagen te veranderen. Natuurlijk was de directe reactie er een van verdriet, schok en angst. Voor velen werd dit al snel woede en een verlangen om wraak te nemen.

Tegelijkertijd zorgde het ervoor dat velen vertraagden, stopten en zichzelf grotere vragen stelden: "Wat als ik mijn familie had verloren?"—"Wat als ik een van degenen was die stierven?"—"Wat als het mijn vrienden waren die hun leven verloren?"

Deze en nog veel meer vragen zorgden ervoor dat een hele natie stokstijf bleef staan, en het gaf elke burger de kans om na te denken.

Wat was het effect?

Een emotionele reactie

Amerikaanse burgers begonnen op verschillende manieren contact te zoeken. Telefoontjes naar verre familieleden, het herstellen van gebroken relaties, zich opnieuw inzetten voor familiebanden, het onderzoeken van hun geloof in God  en het overstappen op religie zijn enkele van de vele reacties.

Over het algemeen waren mensen warmer naar elkaar toe—zelfs naar vreemden op straat! Velen merkten ook de vele zegeningen in hun leven op en werden er dankbaarder voor.

Na 11 september stegen de donaties aan goede doelen enorm. Duizenden in het hele land stonden in de rij om bloed te geven en, zoals een artikel het verwoordde: "De gruwel van 11 september werd beantwoord met geven." Binnen twee weken na de tragedie bereikten de donaties een half miljard dollar. Uiteindelijk gaven Amerikanen meer dan twee miljard dollar – de grootste stroom donaties aan goede doelen die de wereld ooit heeft gezien.

Toch duurde de reactie—de behoefte om te geven—helaas maar kort. Het was een tijdelijke emotionele reactie. De uitgaande zorg voor anderen, de reflectie en de herinwijding hielden niet lang stand.

Hoewel goede doelen een grote toename van het geven zagen, zagen ze ook de andere kant van de medaille. Kort na de aanvallen, toen het leven weer normaal werd, zagen goede doelen een daling van de donaties tot slechts een druppel.

De dagelijkse druk van het leven kwam weer centraal te staan, en de behoefte om voor je eigen wensen en behoeften te zorgen kwam geleidelijk weer boven. De meesten richtten zich weer op wat belangrijk was—het zelf!

Een voorbeeld

Een voorbeeld dat iedereen zich zal herinneren is de eis voor de Amerikaanse vlag direct na de aanslagen van 9/11. De verkoop steeg enorm doordat mensen emotioneel reageerden en snel vlaggen kochten om te laten zien dat ze om hen gaven. Op 12 september 2001 verkocht Wal-Mart 88.000 vlaggen, vergeleken met slechts 6.400 op dezelfde dag een jaar eerder.

De vlag werd bijna een symbool van verbondenheid—een kans voor mensen om te praten. Het was ook een teken dat Amerikanen samen stonden—voor elkaar en voor hun land.

Men hoeft alleen maar kort naar de Amerikaanse straten van vandaag te kijken en ziet het enorme verschil in het aantal vlaggen dat wappert vergeleken met kort na 9/11. Een krant gaf commentaar op wat er is gebeurd: "Hoewel nogal wat Amerikaanse vlaggen nog steeds boven huizen en vanuit auto's wapperen, lijkt de patriottische symboliek die in de weken na de terroristische aanslagen opkwam af te nemen. Uitingen van patriottisme—vlaggen, bloeddonaties, kleine gedenktekens voor degenen die bij de aanvallen zijn omgekomen—zijn gedaald of genegeerd" (St. Petersburg Times).

Amerika voert nog steeds oorlog tegen terrorisme, maar zoals veel kranten hebben gemeld, wappert de vlag niet meer. In een tijd waarin het land steun nodig heeft, is zelfs het eenvoudige teken van de patriottische vlag bijna nergens te bekennen.

Het lijkt erop dat mensen, nadat ze waren geschud, elkaar steunden, maar nu zijn de meesten langzaam teruggekeerd naar "hun leven oppakken"—zich op zichzelf richten.

De juiste reactie

De reactie op 9/11 was begrijpelijk. Het was een tijd van grote schok, angst en rouw. Zeker, deze tragedie was een "tijd om te rouwen" (Ecc. 3:4).

Als er moeilijke tijden zijn, wordt ons gezegd te stoppen en "na te denken" (7:14). Juist in deze tijden brengen we veranderingen aan in ons leven, onze houding en onze perspectieven. Christenen moeten hun hele leven berouw tonen—permanent veranderen!

De nasleep van 9/11 laat precies zien wat er gebeurt wanneer menselijke—vliché—natuur dominant is. Afgesneden van God—alleen overgelaten met de vleeselijke natuur—kan de mensheid niet veranderen (Jer. 13:23). Wat we in de samenleving als geheel en bij mensen individueel zagen, was slechts een tijdelijke reactie.

Elke mens reageert emotioneel; Dit is zowel natuurlijk als normaal. Maar zonder Gods Heilige Geest is de mens van Hem afgesneden, en elke verandering die op emotie is gebaseerd, zal uiteindelijk weer terugkeren naar egoïsme.

Gods levenswijze is werkelijk een manier van geven. God is gisteren, vandaag en voor altijd hetzelfde. Hij is een God van liefde—volledig onbaatzuchtig—en toont voortdurend een uitbundige zorg voor anderen. In tegenstelling tot de tijdelijke reactie op 11 september kunnen we met Gods Heilige Geest zoals Hem worden—en blijvende veranderingen in ons leven aanbrengen!