Sinds Hugo Chavez' "socialistische revolutie" in 1999 begonnen Venezolanen het land te verlaten, velen naar rijkere landen zoals de Verenigde Staten en Spanje.

Nu de leefomstandigheden steeds slechter worden—hyperinflatie, gebrek aan voedsel, tekorten aan medicijnen, politieke onzekerheid en een van de slechtste moordcijfers ter wereld—verlaten meer burgers hun thuisland dan ooit tevoren.

"Voor het eerst produceert Venezuela migranten in plaats van ze te ontvangen," vertelde Tomas Paez, een socioloog uit Caracas, aan The Guardian. Er wordt geschat dat de Venezolaanse diaspora 1,1 miljoen inwoners telt, wat meer dan 4 procent van de in Venezuela geboren bevolking vertegenwoordigt. Het werkelijke cijfer is echter onbekend omdat het land jaren geleden is gestopt met het publiceren van officiële cijfers.

Dit is een wereld van verschil met de jaren zeventig en tachtig, toen het olierijke land miljoenen migranten uit Colombia, dat een rebellenopstand doorstond, een toevluchtsoord bood.

Tegenwoordig stromen honderdduizenden inflatiemoe Venezolanen naar het buurland Colombia en landen van Mexico tot Argentinië, "vaak met druk op sociale diensten die niet voorbereid zijn op een toename van migranten," aldus het Britse nieuwsmedium.

USA Today meldde dat in Panama "de stroom van burgers uit de veel grotere buur die nu strijden om banen, nationalistische gevoelens heeft aangewakkerd," zei Harold Trinkunas, een internationaal veiligheidsexpert aan de Stanford University die in Venezuela is opgegroeid. Panama reageerde door de visumvereisten aan te scherpen."

Volgens The Guardian: "In kleine Caribische landen heeft de komst van de Venezolanen een grotere impact gehad," zei Charlotte Ridung, de senior beschermingsadviseur van UNHCR voor de situatie in Venezola. Trinidad en Tobago, een land met 1,3 miljoen inwoners, heeft 40.000 Venezolanen ontvangen. Vergelijkbare situaties in Panama en de Dominicaanse Republiek zouden ertoe hebben geleid dat Venezolanen door lokale burgers zijn lastiggevallen en opgedragen 'naar huis te gaan'."

Maar voor vluchtelingen zoals Patricia Acosta, die naar Peru vluchtte en werkt voor de Spaanse telecom Telefonica, proberen Venezolanen simpelweg hun leven weer op te bouwen.

"Ik wil terug en mijn land weer helpen opbeuren, maar ik ben op een leeftijd waarop ik gevestigd wil zijn en een gezin wil stichten," vertelde mevrouw Acosta aan USA Today. "Dit doet echt pijn. Venezolanen hebben geen emigratiecultuur. De verwachting is dat grootouders hun kleinkinderen zullen zien opgroeien."