Nieuw onderzoek toont aan dat Amerikaanse politieke partijen steeds meer gepolariseerd raken door hun zoektocht naar kiezers—niet omdat kiezers zelf extremistischer worden.

Het onderzoeksteam, waartoe ook onderzoekers van Northwestern University behoren, ontdekte dat extremisme een strategie is die door de jaren heen heeft gewerkt, zelfs als de mening van kiezers in het midden blijft. Kiezers zoeken niet naar een perfecte vertegenwoordiger, maar naar een "bevredigende", oftewel "goed genoeg" kandidaat.

"Onze aanname is niet dat mensen niet proberen de perfecte keuze te maken, maar in aanwezigheid van onzekerheid, desinformatie of een gebrek aan informatie bewegen kiezers richting bevrediging," zei senior auteur van de studie Daniel Abrams, universitair hoofddocent technische wetenschappen en toegepaste wiskunde aan de McCormick School of Engineering van Northwestern.

Om rekening te houden met het "bevredigende" gedrag van kiezers ontwikkelde het team een wiskundig model met differentiaalvergelijkingen om te begrijpen hoe een rationele politieke partij zich zou positioneren om de meeste stemmen te krijgen. Het instrument is reactief, waarbij het verleden het toekomstige gedrag van de partijen beïnvloedt.

Het team testte 150 jaar aan gegevens van de Amerikaanse Congresstemopnamen en ontdekte dat de voorspellingen van het model consistent zijn met de historische ontwikkelingen van de politieke partijen: het stemmen in het Congres is naar de marges verschoven, maar de standpunten van kiezers zijn nauwelijks veranderd.

"De twee grote politieke partijen zijn sinds de Tweede Wereldoorlog steeds meer gepolariseerd, terwijl historische gegevens aantonen dat de gemiddelde Amerikaanse kiezer op belangrijke kwesties en beleidsmaatregelen net zo gematigd blijft als altijd," zei Dr. Abrams.

Het team ontdekte dat, om zich te onderscheiden ten opzichte van kiezers, politici van de twee grote partijen verder van het centrum afstapten.

Het nieuwe model helpt verklaren waarom. De verschuivingen naar de extremen kunnen worden geïnterpreteerd als pogingen van de Democratische en Republikeinse partijen om een overlap van achterban te minimaliseren. Testruns van het model laten zien hoe binnen de partijlijnen blijven een winnende strategie oplevert.

"Op dit moment hebben we één partij met veel steun van minderheden en vrouwen, en een andere partij met veel steun van blanke mannen," verklaarde Adilson Motter, mede-auteur van de studie en hoogleraar natuurkunde en astronomie aan Northwestern.

Waarom zouden we niet beide partijen voor iedereen aanspreken? "Vanwege de perceptie dat als je steun krijgt van de ene groep, dat ten koste gaat van de andere groep," voegde hij eraan toe. "Het model laat zien dat de toegenomen polarisatie niet de schuld van de kiezers is. Het is een manier om stemmen te krijgen. Deze studie laat zien dat we niet hoeven aan te nemen dat kiezers een verborgen agenda hebben die polarisatie in het Congres veroorzaakt. Er zit geen meesterbrein achter het beleid. Het is een opkomend fenomeen."

De onderzoekers waarschuwen dat veel andere factoren—politieke bijdragen, gerrymandering en partijvoorverkiezingen—ook bijdragen aan verkiezingsuitslagen, die toekomstig onderzoek kan belichten.

Het werk daagt een model uit dat eind jaren vijftig werd geïntroduceerd door econoom Anthony Downs, dat ervan uitgaat dat iedereen stemt en goed geïnformeerde, volledig rationele keuzes maakt, waarbij ze de kandidaat kiezen die het dichtst bij hun mening staat. Het Downsiaanse model voorspelt dat politieke partijen na verloop van tijd dichter bij het centrum zullen komen.

Het gedrag van Amerikaanse kiezers volgt echter niet noodzakelijkerwijs die patronen, en de standpunten van de partijen zijn dramatisch gepolariseerd.

"Mensen zijn niet perfect rationeel, maar ook niet totaal irrationeel," zei Dr. Abrams. "Ze stemmen op de kandidaat die goed genoeg is—of niet té slecht—zonder fijne onderscheidingen te maken tussen degenen die aan hun misschien lage lat voor goed genoeg voldoen. Als we de politieke polarisatie tussen de partijen willen verminderen, moeten beide partijen toleranter zijn ten opzichte van de diversiteit binnen hun eigen gelederen."