Je bent geboren in een wereld vol feestelijke gebruiken en tradities. En, zoals de meeste mensen, ben je waarschijnlijk opgegroeid met het beoefenen ervan. Maar heb je je ooit afgevraagd waarom?

Waarom vieren mensen Pasen, met zijn warme kruisbroodjes, chocoladekonijntjes en paaseieren? Waarom vieren ze Kerstmis—met de kerstman, de kerstboom, cadeautjesruil, de kerstblok en maretak?

De vraag kan gesteld worden: Komen deze feestdagen uit de Bijbel? Zo niet, waar kwamen ze dan vandaan, en hoe zijn ze vandaag de dag zo universeel geaccepteerd en gevierd?

De kerk uit de eerste eeuw

Het traditionele christendom is verdeeld in verschillende denominaties, sekten en kerken over de hele wereld, die allemaal verschillende doctrines onderwijzen en geloven.

Toch bleef zij op Pinksteren, 31 n.Chr., toen de Kerk van God voor het eerst ontstond, "standvastig voort in de leer en gemeenschap van de apostelen" (Handelingen 2:42). De christenen van de eerste eeuw "geloofden... samen" (vers 44) en "dagelijks voortgezet in één overeenkomst" (vers 46). Ze geloofden allemaal in en leerden hetzelfde. De kerk die Christus bouwde is nooit verdeeld. Als gevolg daarvan groeide het voortdurend (vs. 47).

De meesten gaan ervan uit dat deze vroege christenen op zondag aanbaden en Kerstmis, vastentijd, Pasen en andere feestdagen vandaag de dag door belijdende christenen vierden. Geloof het of niet, de kerk van de eerste eeuw hield dezelfde sabbat, heilige dagen en wetten in stand als de Joden. Dit kan uit de Bijbel worden bewezen.

De meesten zijn geleerd en geloven dat Christus kwam om Gods Wet en alles wat met het Oude Testament te maken heeft, "af te schaffen". Maar Christus zei eigenlijk: "Denk niet dat ik gekomen ben om de Wet of de profeten te vernietigen: ik ben niet gekomen om te vernietigen, maar om te vervullen" (Matt. 5:17). Na Zijn dood en Opstanding beval Hij Zijn discipelen om "alle volken te onderwijzen... om alles te doen wat ik je heb opgedragen" (28:19-20).

De Bijbel toont duidelijk aan dat Jezus de sabbat, Pesach, de dagen van het ongezuurde brood en andere heilige dagen en feesten in het Oude Testament hield.

Christenen zijn degenen die het voorbeeld van Christus volgen (1 Petr. 2:21)—dat omvat het houden van Gods heilige dagen en het beleven van de tradities die daarbij horen. Over Pesach en de dagen van ongezuurd brood schreef de apostel Paulus aan de Korintiërs—die voornamelijk heidenen waren, geen Joden—dat "Christus, ons Pesach, voor ons wordt geofferd: daarom houden wij het feest niet met oud zuurstof, noch met het zuur van kwaadwilligheid en goddeloosheid; maar met het ongezuurde brood van oprechtheid en waarheid" (1 Kor. 5:7-8).

Over de sabbat schreef Paulus: "Er blijft dus rust voor het volk van God" (Hebr. 4:9). Het Griekse woord dat voor "rust" wordt gebruikt is sabbatismo—wat "een sabbatrust" betekent, of beter gezegd "het houden van de sabbat."

De "Verloren Eeuw"

Naar Zijn voorbeeld hield de Kerk die Christus bouwde dezelfde sabbat, heilige dagen, wetten en tradities in stand als de Joden. Dus, in de ogen van de Romeinse autoriteiten werd het christendom beschouwd als gewoon een andere Joodse sekte.

Maar uiteindelijk werd de Kerk zwaar vervolgd, zowel van binnenuit als van buitenaf.

Voor zijn dood waarschuwde Paulus de ouderen van Efeziër: "Want ik weet dit, dat na mijn heengaan treurige wolven onder jullie zullen komen, niet de kudde sparen. Ook uit eigen zelf zullen mensen opstaan, die perverse dingen spreken, om discipelen achter zich aan te lokken" (Handelingen 20:29-30).

De apostel Petrus waarschuwde ook voor valse profeten en leraren, "die in het geheim verdoemende ketterieën zullen brengen, zelfs de Heer die hen heeft gekocht zullen ontkennen en zichzelf spoedige ondergang zullen brengen. En velen zullen hun verderfelijke wegen volgen; door wie de weg van de waarheid kwaad zal zijn. En door hebzucht zullen zij met geveinsde woorden van u handelen maken" (II Petr. 2:1-3).

Tegen het einde van de eerste eeuw waren alle oorspronkelijke apostelen overleden. Dit vacuüm werd snel opgevuld door valse leiders, die leerden dat Gods wetten "aan het kruis genageld" waren en dat christenen nu uitsluitend onder genade stonden. Het enige wat men hoefde te doen was simpelweg "geloven." Werken (het houden van het gebod) waren niet langer vereist. Zo werd genade omgezet in een vergunning om te zondigen—om Gods Wet te breken (1 Johannes 3:4).

Er was een valse kerk ontstaan. Haar volgelingen zagen eruit en klonken als de Church of God, maar in werkelijkheid waren ze daar ver van verwijderd! Deze valse kerk, geleid door de leer van een Samaritaanse tovenaar genaamd Simon Magus (Handelingen 8:5-25), vernietigde grotendeels de zichtbare ware Kerk.

Door de felle Romeinse vervolging, bestaande uit gevangenschap, marteling en zelfs de dood, gaven de meeste mensen het op en keerden zich af van de waarheid en de ware Kerk. Rond de eeuwwisseling waren er duizenden belijdende christenen—maar slechts een klein paar hield vast aan wat hen door de oorspronkelijke apostelen was geleerd.

Deze periode wordt vaak aangeduid als "De Verloren Eeuw."

Ongeveer de volgende 100 jaar werden kerkelijke geschriften schaars. Toen dergelijke geschriften werden hervat, domineerde een heel andere kerk het historische landschap. Deze kerk werd op zondag in plaats van op de sabbat gevierd. Ze vierde Pasen en vastentijd in plaats van Pesach en de dagen van ongezuurd brood. Deze kerk hield dezelfde feestdagen en tradities in stand als de wereld vandaag de dag nog steeds heeft.

De kerk die Christus bouwde—degene aan wie Hij beloofde "de poorten van de hel zullen niet overheersen" (Matt. 16:18)—was een kleine kudde, nauwelijks zichtbaar op het historische radarscherm. In de vele eeuwen tussen toen en nu werden deze ware christenen aangeduid als Nazareners, Ebionieten of Quatrodecimani. Gods volk noemde zichzelf echter altijd de Kerk van God—dat doen ze vandaag de dag nog steeds.

Nimrod en de stad Babel

Dit nieuwe "christendom" veranderde en verwierp de ware leer van de Bijbel en omarmde vele heidense tradities en gebruiken. Door de eeuwen heen groeide deze valse kerk enorm groot, waardoor de ware Kerk in het niet werd gedaan.

Maar waar haalde deze valse kerk haar leer vandaan? Hoe is het tot het leven gekomen om kerstbomen, hot cross buns, paaseieren, kerstboomstammen en maretak te omarmen? Om een duidelijk begrip te krijgen, moeten we duizenden jaren terug in de tijd naar de fundamenten van de religies van deze wereld. Dit wordt beschreven in het boek Genesis. Daar vinden we een man genaamd Nimrod. Hij was "een machtige jager voor de Heer" (Gen. 10:9), wat nauwkeuriger vertaald kan worden als "in tegenstelling tot" of "in plaats van" de Heer.

Josephus, een vooraanstaand Joods historicus, verklaarde: "het was Nimrod die hen tot zo'n belediging en minachting van God aanzette... hij veranderde ook de regering in tirannie" (Book of the Antiquities, bk. I, hfst. IV, deel 2).

Nimrod, geboren na de zondvloed, beweerde de "redder" van de mensheid te zijn—zogenaamd om hen van God te redden! Nadat God de volken bij Babel had verspreid (Gen. 11:8) en na de dood van Nimrod, zetten zijn volgelingen hun opstand in het geheim voort. Ze ontwikkelden een ingewikkeld systeem genaamd "de mysteries." Om het volk te misleiden, begonnen de priesters van Nimrod hun gebruiken te noemen bij namen die God leken te eren!

Nimrod nam de naam "Baäl" aan, die in het Engels "heer" betekent, en in het Grieks "Adonis."

Nimrod was zo slecht dat later door de Egyptenaren werd gezegd dat hij met zijn eigen moeder, Semiramis, trouwde. Na Nimrods dood verklaarde zijn moeder-vrouw dat Nimrod als geestwezen had overleefd. Ze beweerde dat een volgroeide groenblijvende boom ''s nachts uit een dode boomstronk 'opsprong', wat het opkomen tot nieuw leven van de dode Nimrod symboliseerde. Op elke verjaardag van zijn geboorte—25 december—beweerde ze dat Nimrod de altijdgroene boom bezocht en er geschenken op achterliet. Miljoenen mensen zijn zich er niet van bewust dat dit de echte oorsprong van de kerstboom is!

Nimrods moeder-vrouw, Semiramis, nam de titel van "moeder van God" aan en werd aanbeden als "Ishtar", de moedergodin van dageraad of licht. Hoewel de spelling verschilt, werd haar nieuwe naam op dezelfde manier uitgesproken als het woord Easter! Ze werd in het voorjaar op haar feestdag aanbeden—een vruchtbaarheidsritueel!

In dit Babylonische systeem werden de "moeder en het kind" (Semiramis en Nimrod herboren) de belangrijkste aanbiddingsobjecten. Deze verering van "moeder en kind" verspreidde zich over de hele wereld.

Hun namen verschilden per land en taal. Een naam voor Nimrod was "Santa", die veel werd gebruikt in heel Klein-Azië (Langer's Encyclopedia of World History, p. 37). De volgelingen van "Sint Nicolaas" worden in het Nieuwe Testament "Nicolaitanes" genoemd. Nicolas was slechts het Griekse woord voor Nimrod. "Kerstman" is een verkorte vorm van Sint-Nicolaas. Al deze namen waren een directe poging om hun ware identiteit te verhullen en het "mysterie" te promoten.

Keer op keer heeft de god van deze wereld (II Kor. 4:4) geprobeerd Gods dienaren te overweldigen, door hen weg te trekken van de ware God en hen te omarmen van heidense gebruiken en goden. Is Satan—als "vorst van de macht van de lucht" (Ef. 2:2)—nog steeds actief in het verspreiden van deze misleiding?

Kerst-, nieuwjaars- en paasgebruiken werden in Rome al lang voor de geboorte van Christus gevierd! Dit Babylonische mysteriesysteem is een economisch en religieus systeem dat alle delen van de wereld bereikt! Laten we eerst naar Kerstmis kijken.

Oorsprong van kerstgebruiken

Tegen het einde van december reserveerden de Romeinen enkele dagen om de winterzonnewende te vieren (wanneer de zon het laagste punt aan de hemel bereikte en de dagen het kortst waren). Het hoogtepunt van dit zonnefestival was de "Saturnalia."           

Opmerking: "In privé begon de dag [Saturnalia] met het offer van een jong varken... alle rangen wijdden zich aan feesten en vrolijkheid, geschenken werden uitgewisseld onder vrienden, en menigten stroomden de straten vol en riepen 'lo Saturnalia!'" ("Oscilla," Woordenboek van Griekse en Romeinse Oudheden, 3e druk, deel 2).

Beeldjes en maskers, genaamd "oscilla", hingen aan de boom, vergelijkbaar met de kerstversieringen van tegenwoordig. De praktijk van het herdenken van de winterzonnewende is niet beperkt tot het oude Rome. Bijna elke heidense natie heeft een "tegenhanger" van moderne kerstgebruiken gezien.

Let op wat God zegt over de kerstboom: "Leer niet de weg van de heidenen, en wees niet ontmoedigd door de tekenen van de hemel [tekenen van de hemel, winterzonnewende]; want de heidenen zijn er ontzet over. Want de gebruiken van het volk zijn ijdel: want één hakt een boom uit het bos, het werk van de handen van de arbeider, met de bijl. Ze versieren het met zilver en goud; zij bevestigen het met spijkers en hamers, zodat het niet beweegt." (Jer. 10:2-4).

Dus, wanneer en hoe begon het oude Rome deze heidense gebruiken "christelijk" te noemen? De Encyclopedia Britannica bevat de antwoorden: "De kerstviering begon in Rome rond 336 na Christus. In de Romeinse tijd werden festivals van Isis of Osiris [van Egypte] gehouden op 25 december. In de religie van Sol [zonnegod van Babylon] werden festivals bepaald door astronomie. Het grootste festival vond plaats op 24-25 december, de tijd van de winterzonnewende; Het werd beschouwd als de dag van de wedergeboorte van de zon en de vernieuwing van het leven.

"In de tijd van keizer Constantijn was het beleid van Rome om de heidense gebruiken te 'absorberen' om nominale aanhangers van de kerk te verkrijgen. In de Romeinse wereld van v.Chr. was de Saturnalia een tijd van 'vrolijke feesten' en 'cadeaus uitwisselen'" ("Geschiedenis van Kerstmis," www.britannica.com).

Zoals te zien is, dateert dit festival uit de tijd van het oude Babylon. Maar sommigen denken misschien dat het geven van geschenken bijbels is—zoals het begon met de wijzen.

In feite gaven de wijzen Christus geen geschenken omdat het zijn verjaardag was. In plaats daarvan kwamen ze om geschenken aan een koning te overhandigen. Mensen uit het oosten benaderden nooit de aanwezigheid van een koning zonder een gave (Clarke's Commentary, deel 5, p. 46). Nergens in de Schrift staat een aanbeveling om de geboorte van Christus te vieren.

Al deze heidense tradities botsten met het christendom tijdens de vierde en vijfde eeuw, toen honderdduizenden Romeinen "het christendom accepteerden." Hun oude heidense gebruiken en overtuigingen werden vermengd in dit zich ontwikkelende "christendom," en concepten als het "Madonna" en "moeder en kind"-idee, om nog maar te zwijgen van het versieren van een boom, werd erg populair rond kersttijd.

Oorsprong van Paaszondag

Net als Kerstmis zijn de oorsprong van Pasen diep geworteld in heidense gebruiken. Het was 325 na Christus toen Pasen het Pesach verdrong. Velen denken dat het offer van Christus de noodzaak om Pesach te vieren heeft weggenomen. Toch heeft Christus ons eigenlijk opgedragen het Pesach te vieren, zij het met andere symbolen (Lucas 22:13-20).

In het begin van de vierde eeuw was er veel vooroordelen tussen Joodse en niet-Joodse christenen. De Joodse christenen hielden zich gescheiden van de heidense christenen omdat heidenen het christendom alleen accepteerden wanneer de Romeinse kerk en de keizer ook heidense ideeën accepteerden.

Hoewel keizer Constantijn geen christen was, zag hij het voordeel van het samenvoegen van het christendom met de verering van de zonnegod. De intensiteit van deze strijd liep op tot een koortsachtig hoogtepunt toen keizer Constantijn Pasen tot de "officiële" dag maakte—ter vervanging van Pesach. Let op zijn uitspraak op het Concilie van Nicea: "We zouden daarom niets gemeen moeten hebben met de Joden [Joodse christenen]... wij verlangen, dierbare broeders, ons te scheiden van het verachtelijke gezelschap van de Joden" (Eusebius, Vita Const., Lib. iii., 18-20).

Encyclopedia Britannica stelt verder dat "het beleid van Rome was om de heidense gebruiken over te nemen om volgelingen te winnen" (www.britannica.com).

Let ook op de uitspraak over de traditie van de paashaas: "De paashaas is een symbool van het heidense vruchtbaarheidsritueel... Hete kruisbroodjes en gekleurde eieren worden teruggevoerd tot de Chaldeeuwse rituelen van Babylonische verering" (Ibid.).

Er zijn nog enkele andere interessante feiten rondom het Paas- en vastenseizoen. Opmerking: "In Babylon werd een vasten van 40 dagen gehouden als belangrijke voorbereiding op het 'grote feest' ter herdenking van de 'dood en opstanding van Tammuz [Nimrod]... De vastentijd is geleend van de aanbidders van de Babylonische koningin van de hemel [Semiramis]" (Ibid.).

Zoals je ziet, zijn de verbanden tussen oude heidense feesten en Pasen onmiskenbaar. Lang voor Christus bereidde Satan zich voor om de mensheid te misleiden over Christus' Opstanding. Door de verhalen van Nimrod millennia geleden te creëren, heeft Satan deze wereld kunnen misleiden door te geloven dat we Christus' Opstanding moeten vieren met paaseieren, konijntjes en hot cross buns.

Elke encyclopedie laat zien dat Kerstmis, Nieuwjaar, vastentijd en Pasen (en trouwens ook Halloween en Valentijnsdag) heidense festivals zijn die al lang vóór het christendom bestaan.

Christus' Waarschuwing

Christus waarschuwde zijn discipelen: "Pas op dat niemand u bedriegt. Want velen zullen komen in Mijn naam [de naam en autoriteit van Christus], zeggend dat Ik Christus ben, en velen zal misleiden" (Matt. 24:4-5). Zoals we hebben gezien, is dit gebeurd!

Maar vindt God deze moderne praktijken verkeerd? Moet je Pasen of Kerstmis vieren, maar je op Christus richten terwijl je het doet?

God heeft Zijn volk voortdurend gewaarschuwd om Zijn naam niet te bezoedelen door deze toe te passen op heidense aanbidding (Ezek. 20:39). Hij waarschuwde ook voor valse predikanten die deze heidense feestdagen rechtvaardigen: "Die denken dat ze Mijn volk Mijn naam vergeten... aangezien hun vaders Mijn naam voor Baäl zijn vergeten" (Jer. 23:27).

Kerstmis, Pasen, Nieuwjaar, Valentijnsdag, enzovoort, zijn ook zeer commerciële seizoenen! Ze worden het hele jaar door gesponsord en ondersteund door intensieve winkelreclamecampagnes. Kranten verkopen advertenties en drukken bloemrijke hoofdartikelen die deze seizoenen en hun "geest" verheerlijken. Waarom?—omdat deze feestdagen geld opleveren (Openb. 18:3)! Velen willen simpelweg de waarheid over hun oorsprong niet weten. Ze willen niet weten dat deze heidense dagen Christus niet eren—maar juist Satan!

Net als Satan zelf lijken deze feestdagen gezond en puur, als een "engel van het licht" (2 Kor. 11:14). Ze zijn ontworpen om er goed uit te zien en aantrekkelijk te zijn voor het grote publiek. Miljarden dollars worden het hele jaar door uitgegeven aan deze handelsuitbarstingen, terwijl het ware doel van Christus en de kennis van het ware evangelie worden begraven door heidense gebruiken.

Dit systeem van Babylon heeft nog steeds een greep op de wereld via religie en economie!

Door de eeuwen heen hebben degenen die God heeft geroepen de aantrekkingskracht van deze wereld onder ogen moeten zien—en moeten ze die overwinnen. Als je de lessen van de geschiedenis begrijpt en de feiten onder ogen ziet, kun ook jij overwinning behalen op Satan!

Maar deze strijd zal snel ten einde komen. Deze Babylonische Mysterie-religie en haar economische, politieke en militaire macht zullen voor altijd vernietigd worden bij de terugkeer van Christus! En tenslotte zullen Gods sabbat en heilige dagen door de hele wereld worden gevierd!