De mensheid heeft haar hoop op evenwichtige rechtvaardigheid in verschillende rechtbanken en rechtssystemen geplaatst. De instellingen in elk land hanteren verschillende methoden, wetten en straffen. Zijn een van deze superieur aan de rest?

In Amerika is het flitsen van camera's rond spraakmakende zaken heel gewoon. De verdachten variëren van filmsterren tot seriemoordenaars, waarbij elke nieuwsorganisatie en mediabron op zoek is naar de nieuwste feiten, veronderstellingen en geruchten. Zelfs zaken met brute, gewelddadige misdrijven worden teruggebracht tot een soapserie. Tijdens zulke beproevingen hoort men vaak de media spreken over "gerechtigheid zoeken."

Maar wordt gerechtigheid ooit gevonden?

Dan zijn er zaken die mogelijk niet direct media-aandacht krijgen, zoals bepaalde vermeende sociale onrechtvaardigheden of gevallen waarin rechters "wetgeving maken vanuit de bank." Andere zaken kunnen voor hetzelfde misdrijf sterk uiteenlopende straffen betreffen. Er wordt gerechtigheid gezocht, maar er worden dubbele standaarden gevonden.

Vaak kunnen de rijken zich goede bijstand veroorloven—en een vrijspraak krijgen—terwijl de armen niet dezelfde kwaliteit van vertegenwoordiging krijgen. Is dit gewoon?

Wat te denken van duidelijke, duidelijke zaken waarbij mensen vreselijke misdaden plegen? Er kan bijvoorbeeld een geval zijn waarin een seriemoordenaar op heterdaad wordt betrapt. Er bestaat geen twijfel over zijn schuld, en hij kan zelfs levenslang krijgen. Weerhouden deze straffen anderen er daadwerkelijk volledig van om soortgelijke misdaden te plegen? Zo ja, waarom gebeuren ze dan zo vaak?

In deze voorbeelden wordt veel aandacht besteed aan het juridische proces en de betrokken personen. Stellen de media, rechters en decennia aan beroepen een eerlijke, evenwichtige rechtvaardigheid vast? Dat doen ze niet—ze laten alleen maar meer onbeantwoorde vragen achter.

Dan is er het Midden-Oosten. Sommige van deze landen voeren straffen in zoals het afhakken van handen voor diefstal of het stenigen van vrouwen wegens overspel. Zijn deze systemen effectiever?

Mensen, steden en landen over de hele wereld proberen gerechtigheid te vestigen, maar passen ze die daadwerkelijk toe? Zijn sommige van deze systemen eerlijker—rechtvaardiger?

Sommigen vinden dat het Amerikaanse systeem het meest geavanceerd is, maar corruptie is op elk niveau volop. Als men kijkt naar de oorzaken van de problemen in de rechtssystemen wereldwijd, blijft men zonder oplossingen.

Toch is er een oplossing die de overgrote meerderheid over het hoofd ziet.

Stijgende misdaadcijfers

Zelfs de kortste blik op de misdaadgolf die de wereld overspoelt geeft inzicht in de effecten van moderne wetten en gerechtigheid.

Zo loopt de criminaliteit onder de jongeren volledig uit de hand. Het dagelijkse nieuws berichtt vaak over jeugdige betrokkenheid bij ingewikkelde en complexe misdrijven.

Moord heeft ook astronomische hoogten bereikt. Met zeer weinig rust neemt het aantal doden wereldwijd elk jaar toe.

De toename van gewelddadige moorden is het meest schokkend. Schietpartijen op scholen, seriële sluipschutters en andere uitbarstingen zijn tekenen dat criminelen zich niet laten afschrikken om moord en andere gewelddadige daden te plegen.

De oplossing tot nu toe is geweest om extra politieagenten aan te stellen, die nieuwe en steeds ingewikkeldere wetten moeten handhaven. In de meeste gevallen is dit moeilijk geweest gezien de worstelende economie.

Zo heeft New York City 61.000 agenten. Gezien het gemiddelde jaarsalaris ongeveer $50.000 bedraagt, kost de politie alleen al New York City ongeveer $3 miljard! In wezen hebben ze geld naar het probleem gegooid, in plaats van de oorzaak ervan aan te pakken.

Overweeg het volgende: volgens de meest actuele statistieken van de Federal Bureau of Investigation vindt er elke 25,3 seconden een geweldsmisdrijf plaats, met één moord elke 35,6 minuten, een gewelddadige verkrachting elke 6,2 minuten, één overval elke 1,4 minuten en een zware mishandeling elke 40,5 seconden. En dit geldt alleen in de Verenigde Staten!

Dit korte overzicht zou moeten aantonen dat er iets mis is—en dat de wetten, straffen en rechtssystemen niet in staat zijn de tsunami van misdaad die de wereld verplettert, te beteugelen.

De huidige rechtbanken

Nadat een dader is gepakt, wordt hij uiteindelijk aangeklaagd door de rechtbank. Dit gerechtelijk proces zou gerechtigheid moeten brengen—maar rechtvaardigheid is soms het verst van de gedachten van de betrokkenen. Het oorspronkelijke doel van een rechtszaak was om al het bewijs dat relevant was voor het misdrijf te presenteren, inclusief fysiek bewijs, getuigenverklaringen, strafblad, enzovoort, zodat een eerlijk vonnis kon worden gedaan door een rechter of jury. Het doel was niet om een onschuldige partij ten onrechte te veroordelen, of om iemand schuldig te spreken. De wet was altijd bedoeld om eerlijk toe te passen, zodat alle partijen gerechtigheid konden krijgen.

Dit is tegenwoordig niet vaak meer het beeld. Exorbitante bedragen worden uitgegeven aan de "wetenschap" van een rechtszaal. Er zijn een breed scala aan studies gedaan naar de "kunst" van juryselectie. Miljoenen dollars kunnen worden uitgegeven aan het opvulling van de jury voordat een proces begint. Bepaalde persoonlijkheidstypes, rassen, opleidingsachtergronden en vele andere factoren helpen een aanklager of verdachte om een voordeel te behalen.

En dan zijn er de adviseurs voor de verdediging. Zelfs in gevallen waarin schuld duidelijk is, wordt de verdachte gecoacht in hoe hij zich moet kleden, zitten en de jury moet aanspreken, en welke gezichtsuitdrukking hij moet tonen—allemaal om de jury tot vrijspraak te bewegen. Er zijn juridische strijd gevoerd over de vraag of juryleden eerlijk zullen oordelen als de verdachte een oranje trui draagt of de rechtszaal in boeien binnenkomt. Vaak is het resultaat in het voordeel van de dader.

Overweeg daarnaast hoe bewijs wordt behandeld. Afhankelijk van de aard, de manier waarop het wordt verzameld en andere factoren, kan bepaald bewijs niet worden toegelaten in de rechtszaal. Schijnbaar minuscule technische details kunnen ertoe leiden dat een schuldige partij wordt vrijgesproken, omdat belastend bewijs nooit aan een jury wordt voorgelegd.

Hetzelfde geldt voor eerdere strafbladen. De advocaat van een verdachte zal vaak fel pleiten voor het verbergen van eerdere misdrijven, onder het mom van het voorkomen van juryvooringenomenheid.

In deze pre-trial moties is het heen en weer heen en weer bijna een rechtszaak op zich. Deze verzoeken zorgen ervoor dat bewijs en dossiers—de feiten—verborgen blijven voor een nietsvermoedende jury.

Naast opgevoerde jury's en oneerlijkheid van getuigen en juridische bijstand zorgen deze verzoeken voor circus-sideshows die regelmatig op televisie worden getoond (vaak met enorme kijkcijfers, terwijl nieuwsmedia de drama-dorstige westerse cultuur voeden).

Uiteindelijk is er maar één persoon belast om de orde te handhaven: de rechter!

Juryleden kiezen

Het doel van een rechter is om de procedures soepel te laten verlopen. Als rechterlijke "scheidsrechter" moet hij balanceren tussen het nastreven van de waarheid en het herkennen van trucs van juridisch advies. Hij probeert het eerlijk te houden. Zoals is aangetoond is de rechtszaal echter verre van eerlijk, zelfs voordat de procedures beginnen. Toch is dit de taak waaraan hij is toegewezen.

Dit betekent dat een rechter een zeer moeilijke taak heeft: hij moet ervoor zorgen dat oneerlijk bewijs niet wordt aangevoerd, en dat advocaten—van wie velen steeds beter worden in het benutten van juridische mazen—de jury niet misleiden. Zoals je je kunt voorstellen, kent dit een aanzienlijke macht toe aan rechters.

In de Verenigde Staten zweren rechters, wanneer ze in hun functie worden bevestigd, de wet te handhaven, waarbij ze de Grondwet en eerdere uitspraken volgen bij het beslissen van een kwestie. Men denkt dat de uitspraken van eerdere zaken, gecombineerd met gevestigde wetten, betekenen dat uiteindelijk een groter aantal rechters betrokken is bij het besluitvormingsproces.

Rechters zijn echter steeds vaker gaan oordelen op basis van hun ideologie, niet op basis van de Grondwet, bewijs of bestaande precedenten.

Rechters—meer dan het Congres of de president—hebben de macht om het culturele weefsel van de samenleving te veranderen. En aangezien rechters van het Hooggerechtshof levenslang op de bank zitten, heeft een man of vrouw die voor deze functie wordt gekozen bijna onbeperkte macht.

Daarom wordt de selectie van rechters steeds politiek en meedogenlozer. Republikeinen willen er een die hun agenda zal bevorderen; hetzelfde geldt voor de Democraten. Denk aan de pensionering van de rechters van het Hooggerechtshof David Souter en John Paul Stevens in respectievelijk 2009 en 2010. Hun ontslagen openden de weg voor nieuwe benoemingen—en veroorzaakten telkens een woordenoorlog!

Beide partijen voelen dat ze de oplossing voor de problemen van de samenleving kennen. Ze gaan ervan uit dat als "hun man" in een zetel bij het Hooggerechtshof wordt geplaatst, veel van de kwalen die Amerika teisteren zullen worden hersteld. Maar rechters mogen geen agenda bevorderen. Hun taak is om de wet te interpreteren op basis van bestaande uitspraken.

Rechters horen de welwillende toezichthouders van het rechtssysteem te zijn. Toch hebben vechten, gekibbel, wetgeving en in sommige gevallen schandalen ervoor gezorgd dat veel mensen het hele systeem met achterdocht, wantrouwen en twijfel bekijken.

Het systeem is kapot! Men kan jaren van onrechtvaardige en oneerlijke uitspraken niet ongedaan maken. Men kan geen systeem repareren waarin elk aspect, van de rechters aan de top tot de advocaten aan de basis, met wantrouwen wordt bekeken. Het schrikt criminelen niet af—en brengt zelden gerechtigheid aan slachtoffers.

Alleen Amerika?

Is dit een lokaal probleem? Zijn rechtbanken in andere landen effectiever dan het Amerikaanse systeem?

Enkele jaren geleden kreeg de Nederlandse wet (zoals toegepast op Aruba) veel media-aandacht tijdens de zaak van een vermist meisje. Vanwege de aard van de zaak besteedde de pers veel tijd aan het vergelijken van het Nederlandse rechtssysteem met dat van de Verenigde Staten.

De wortel van deze twee systemen is totaal verschillend. Nederlands recht wordt "civiel" recht genoemd, dat gebaseerd is op Romeinse wetten. Het Amerikaanse rechtssysteem (en dat van de meeste westerse landen) is gebaseerd op het gewoonterecht—de gebruiken, tradities en geschiedenis van dat land.

Er komen enkele grote verschillen tussen deze systemen naar voren. Bijvoorbeeld, volgens de Nederlandse wet worden juryprocessen niet gebruikt. Alles wordt voor een getrainde rechter gebracht. Er zijn duidelijke voordelen aan verbonden. Zoals gezegd, in het Amerikaanse rechtssysteem wordt er veel juridisch getwist gespeeld bij het selecteren en beïnvloeden van jury's. Aan de andere kant moet een getrainde rechter de tactieken van soepele advocaten kunnen doorzien.

Dit betekent echter ook dat een corrupte rechter het enige zeggen heeft in een bepaalde zaak. Om dit te voorkomen kan de aanklager of verdediging om een nieuw proces vragen. De zaak wordt vervolgens doorgestuurd naar een panel van drie rechters, en het hele proces wordt herhaald. Natuurlijk zou vrijwel elke verdachte die schuldig wordt bevonden dit aanvragen.

In zo'n systeem kan gerechtigheid nooit snel zijn, omdat beide partijen om een herhaling kunnen vragen—en waarschijnlijk zullen doen. In tegenstelling tot het Amerikaanse systeem begint het herproces in feite helemaal opnieuw, alsof de oorspronkelijke rechtszaak niet heeft plaatsgevonden. Volgens de Amerikaanse wet kan de aanklager een persoon die is vrijgesproken niet opnieuw berechten. Dit is niet het geval onder Nederlands recht.

Een ander interessant verschil tussen de twee systemen is dat men volgens Nederlands recht geen plea deal kan onderhandelen. Degenen die bekend zijn met de Amerikaanse wet zullen herkennen dat verdachten soms schuld pleiten in ruil voor een lagere straf. Een moordaanklacht kon bijvoorbeeld worden teruggebracht tot doodslag—ook al was er daadwerkelijk moord gepleegd. Voor de betrokken families is het onrecht duidelijk.

Wanneer een verdachte wordt aangeklaagd voor moord volgens het Nederlandse systeem, moet de officier van justitie de aanklacht bewijzen. Het nadeel is dat het hele proces veel meer tijd kost. Ook zijn bewijs, onderzoeken en rechtszaken meer bewaakt. Deze langzamere, meer geheimzinnige aanpak verschilt sterk van het Amerikaanse systeem. Zoals een Nederlandse ambassadeur uitlegde: "Het rechtssysteem... verschilt van het Amerikaanse systeem, maar het is even effectief."

Toch is het Amerikaanse systeem niet effectief!

Dramatische inconsistentie

Er zijn veel voorbeelden van onrecht in het rechtssysteem van vandaag. Elk toont unieke fouten, gebreken en gevolgen. De eerdere voorbeelden tonen aan dat het rechtssysteem simpelweg niet in staat is een eerlijke uitspraak te vellen — dat media-aandacht, corrupte advocaten en rechters, en een systeem vol zinloze zaken betekenen dat vertragingen, herprocessen en onrecht wijdverspreid zijn.

Je herinnert je misschien enkele van de extreem spraakmakende zaken die in de massamedia zijn besproken. Beroemde atleten, mediamagnaten, bedrijfsleiders en politici zijn het middelpunt geweest van onderzoeken—sommige met zeer ernstige aanklachten.

Iedereen moet gelijk behandeld worden in de rechtbank. En dit zou ook de straf moeten omvatten. Soms wordt een schuldige partij als "voorbeeld" gesteld, vooral in spraakmakende processen. De wet moet op een eerlijke manier worden toegepast, maar willekeurige morele normen worden vaak toegepast op vonnissen. Sommige criminelen krijgen twee, drie of zelfs vijf levenslange straffen. Een reden is om de samenleving te sussen, zodat deze zich comfortabel voelt met de fictie dat het individu honderden jaren gevangen zal zitten! Dit is belachelijk. Een levenslange gevangenisstraf zou letterlijk levenslang moeten betekenen.

Menselijke gevoelens, mediadruk en sluwe advocaten zorgen ervoor dat soortgelijke misdrijven zelden dezelfde straf krijgen—het onthouden van gerechtigheid aan zowel de aanklager als de beschuldigde!

Waarom geen oplossingen?

De meesten zullen het erover eens zijn dat er ingrijpende hervormingen moeten worden doorgevoerd in rechtssystemen over de hele wereld—dat er iets gedaan moet worden om de problemen op te lossen.

Ook na een veroordeling kan er een lange reeks beroepen zijn. Let op wat koning Salomo, de wijste man die ooit heeft geleefd, schreef over langzame rechtvaardigheid: "Omdat het vonnis over een kwaad werk niet snel wordt voltrokken, daarom is het hart van de mensenzonen volledig in hen gericht om kwaad te doen" (Ecc. 8:11). Het lange, slepende juridische proces zorgt er daadwerkelijk voor dat er misdaden worden gepleegd. Hoe streng de straffen ook zijn, als ze jaren duren om uit te voeren, zullen criminelen niet worden afgeschrikt!

Dit verklaart waarom strenge afschrikmiddelen—zoals de doodstraf—niet lijken te werken. De tijd verstrijkt, en mensen vergeten. Dit leidt ertoe dat criminelen de straf laten vallen. En in het geval van de doodstraf weten de meeste criminelen dat ze hun hele leven in de gevangenis kunnen doorbrengen zonder bang te zijn voor executie.

Waarom kan de mensheid de beschreven problemen en kwalen niet zien? Waarom lijkt het niet in staat hun oorzaak te begrijpen?

Let op: " Heer, ik weet dat de weg van de mens niet in zichzelf ligt: hij is niet in de mens... om zijn stappen te leiden" (Jer. 10:23). Kon het echt zo simpel zijn? Onder inspiratie van de God die het universum schiep, onthult de profeet Jeremia dat de mens simpelweg niet "zijn stappen kan leiden"—en dus niet in staat is naties te besturen, leiden en regeren.

Maar men kan zich afvragen: "Hoe is dit zo gekomen?"

Twee citaten uit het Nieuwe Testament leggen de oorzaak en het gevolg volledig uit. Ten eerste, de oorzaak: "Want de toorn van God wordt vanuit de hemel geopenbaard tegen alle goddeloosheid en onrechtvaardigheid van mensen, die de waarheid in onrechtvaardigheid vasthouden; omdat wat van God bekend is, in hen zichtbaar is; want God heeft het aan hen getoond. Want de onzichtbare dingen van Hem uit de schepping van de wereld zijn duidelijk zichtbaar, begrepen door de dingen die gemaakt zijn, zelfs Zijn eeuwige kracht en Godheid; zodat zij zonder excuus zijn: omdat zij, toen zij God kenden, Hem niet als God verheerlijkten, noch dankbaar waren; maar werden ijdel in hun verbeelding, en hun dwaze hart werd verduisterd" (Rom. 1:18-21).

De mensheid kan weten dat God bestaat. Er is ruim voldoende bewijs—als het het wilde zien. (Lees Does God Exist? voor solide bewijs over dit onderwerp.)

Maar toegeven dat er een God is, zou betekenen dat je Hem gehoorzaamt. En de menselijke natuur vecht hier op elke hoek tegen.

Het resultaat? De mens heeft verklaard dat hij zijn Schepper niet nodig heeft—dat hij zelf dingen kan "uitzoeken".

Let op Gods visie hierop: "Door zich wijs te noemen, werden zij dwazen... Daarom gaf God hen ook over aan onreinheid door de lust van hun eigen hart... En hoewel zij God niet in hun kennis wilden houden, gaf God hen aan een verworpen geest, om te doen wat niet gemakkelijk was; vervuld van alle onrechtvaardigheid... hebzucht, kwaadaardigheid; vol jaloezie, moord... bedrog... uitvinders van slechte dingen... zonder begrip, verbondsbrekers" (Rom. 1:22, 24, 28-31).

Verandering komt eraan

Deze passages kunnen de situatie hopeloos doen lijken. Maar er is een oplossing! We hebben gezien dat, door een reeks geschriften en een blik op onrecht van vandaag, de mensheid niet in staat is tot zelfbestuur. Maar hij was ontworpen om geregeerd te worden, en om te leren regeren .

Mannelijke overheden begrijpen dat rechters moeten leren oordelen en oordelen. Hetzelfde geldt voor Gods regering.

De Bijbel legt uit dat Jezus Christus spoedig zal terugkeren naar de aarde. Wanneer dit gebeurt, zal Hij een nieuwe regering oprichten, bestuurd door leiders die Hij heeft opgeleid.

Lees het boek Tomorrow’s Wonderful World – An Inside View! om te ontdekken hoe ware gerechtigheid wereldwijd zal worden gevestigd.

Na het voltooien van dit trainingsprogramma zullen de leiders van deze komende regering wetten eerlijk uitvoeren en eerlijk oordelen wereldwijd. Ze kijken in de harten van mensen en bepalen altijd de beste oplossing!

Uiteindelijk zal de verwarring die er vandaag bestaat ophouden en zal iedereen eerlijke, rechtvaardige gerechtigheid ontvangen.