Afghanistan's "Merry-Go-Round"-oorlog
How Will It Finally End?
Hoe lang kunnen internationale coalities vechten om een instabiele natie te stabiliseren?
Via toespraken, interviews en persconferenties beschrijven Amerikaanse politieke figuren de "onrechtvaardige, ongefundeerde" en "immorele" Irakoorlog. Maar in dezelfde adem prijzen ze de "goedbedoelde" en "noodzakelijke" oorlog in Afghanistan.
Critici beweren dat de oorlog in Irak slechts een enorme afleiding is geweest van de echte terroristen in het bergachtige land Afghanistan.
De voortdurende internationale strijd tegen de Taliban, een extremistische islamitische terroristische groep die in 2001 uit de Afghaanse regering werd gezet, wordt vaak verdrongen uit nieuwsberichten.
Wat is de huidige stand van zaken in het door oorlog verscheurde Afghanistan? Met een internationale macht die probeert terroristen op afstand te houden, ligt er dan een oplossing net aan de horizon?
Een heroplevende Taliban
Na de aanslagen van 11 september op Amerika wierpen door de VS geleide troepen de Taliban omver in "Operatie Enduring Freedom." Dit bevrijdde de regio echter niet volledig van de invloed van de Taliban. De Taliban en al-Qaida zijn nog steeds actief en bedreigen voortdurend de stabiliteit van de regio. Het meest gewelddadige gebied is het zuiden van het land geweest. Osama Bin Laden—de leider van al-Qaeda, en naar verluidt verantwoordelijk voor de planning van 9/11—is nog steeds niet door de Amerikaanse regering ter verantwoording geroepen.
Twee jaar geleden voerden de Taliban hun campagne tegen buitenlandse troepen op, met als hoofddoel het publieke vertrouwen in de door het Westen gesteunde Afghaanse regering en de aanwezigheid van NAVO/buitenlandse troepen te ondermijnen. De Verenigde Naties schatten dat sinds 2006 meer dan 12.000 mensen (waarvan 350 naar verluidt soldaten waren) zijn omgekomen. Volgens dezelfde schattingen was het totale dodental in 2007 8.000, ruim hoger dan voorgaande jaren. De meeste van deze doden zouden rebellen zijn, waarvan ongeveer 1.500 burgerdoden.
Vorig jaar voerden de Taliban meer dan 140 zelfmoordaanslagen uit, bestaande uit autobommen en bermbomaanvallen. Omdat het leger nu betere gepantserde voertuigen heeft, zijn de meeste slachtoffers burgers.
Met het stijgende dodental blijft de aanwezigheid van de Taliban in Afghanistan voortduren, terwijl de internationale coalities proberen te voorkomen dat de terroristen terrein herwinnen.
Twee coalities
Om te voorkomen dat het land een veilige haven wordt voor internationale terroristen en terugkeert naar een staat van anarchie, proberen westerse landen samen met de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) de regio te controleren en te stabiliseren.
De hoofdmacht in Afghanistan—de International Security Assistance Force, georganiseerd en geleid door de NAVO—bestaat uit naar schatting 47.000 troepen uit 40 landen.
Een aparte coalitie wordt geleid door de VS en heeft ongeveer 20.000 troepen in het land, waarvan de meerderheid Amerikaans is.
Van de betrokken landen zijn er slechts een paar—de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Canada en Nederland—gestationeerd in de gevaarlijke zuidelijke regio. Frankrijk, Duitsland, Spanje en Italië hebben troepen in de vreedzamere noordelijke gebieden.
De NAVO roept bondgenoten op om hun troepen te vergroten en te helpen met de bevoorrading van materieel. De internationale organisatie en de Verenigde Staten hopen dat meer bondgenoten hun verplichtingen zullen uitbreiden.
De VS zijn van plan om eind april nog eens 3.600 mariniers te sturen om de toename van Taliban-aanvallen die worden verwacht wanneer het warmer weer wordt verwacht, het hoofd te bieden. De eerste groep arriveerde in maart en zal onder NAVO werken. Sommige eenheden zullen helpen bij de training en ontwikkeling van Afghaanse veiligheidstroepen.
Andere landen volgen het voorbeeld van Amerika. Het Canadese parlement stemde onlangs voor het verlengen van het verblijf van zijn land in Afghanistan met nog eens drie jaar. Dit zou de langste verlenging van Canadese troepen zijn sinds 2001, toen de oorlog begon. Turkije overweegt ook hun bijdrage van 1.200 man te vergroten, die is ingezet in de veel veiligere regio Kabul. Turkije heeft geweigerd troepen naar het gevaarlijkere zuiden te sturen.
Geen permanente oplossingen
Tot slot—Stabiliteit en Vrede!
Velen zullen het erover eens zijn dat de enige echte oplossing voor de crisis in Afghanistan een permanente, stabiele regering is. Wat de meesten echter niet erkennen, is dat deze regering nooit zou slagen in handen van mensen. Duizenden jaren lang heeft de mens gestreefd naar blijvende vrede, maar helaas is hij zonder succes geweest.
Afghanistan is niet anders. In de loop der jaren heeft Afghanistan veel verschillende vormen van bestuur gekend. Maar elk van hen is er uiteindelijk niet in geslaagd zijn volk vrede en welvaart te brengen.
Slechts één systeem is in staat ware vrede en stabiliteit te brengen—het spoedig aankomende koninkrijk van God, een regering die door Gods hand is gebracht en bestuurd, duizenden jaren geleden voorspeld om in onze tijd te verschijnen.
De Bijbel, de enige ware bron voor geopenbaarde kennis, beschrijft een tijd die net voor de toekomst is waarin God Jezus Christus zal sturen om een wereldheersende superregering over alle naties op aarde te vestigen. Let op dit duidelijke vers in het boek Daniël: "En in de dagen van deze koningen zal de God van de hemel een koninkrijk oprichten, dat nooit zal worden vernietigd; en het koninkrijk zal niet aan anderen worden overgelaten, maar het zal in stukken breken en al deze koninkrijken vertederen, en het zal voor altijd blijven staan" (Dan. 2:44).
Lees ook Jesaja: "En het zal gebeuren in de laatste dagen, dat de berg van het huis des Herren op de top van de bergen zal staan en boven alle heuvels zal verheven worden" (Jesa. 2:2).
De inleiding van Gods koninkrijk zal de problemen waarmee Afghanistan wordt geconfronteerd abrupt tot stilstand brengen. Een regio die al lang een broedplaats voor terroristen is geweest en het epicentrum van een bloeiende drugshandel, zal binnenkort worden getransformeerd tot een stabiel en vreedzaam land. De drugshandel zal worden uitgeroeid. De aanwezigheid van de Taliban zal uiteindelijk afwezig zijn. Politieke strijd over troepenaantallen zal verdwijnen. Er zal geen behoefte zijn aan een internationale coalitie, die miljarden dollars en vele levens kost. In de toekomst zal er echte verandering worden doorgevoerd, maar niet door NAVO-troepen of een door Amerika geleide coalitie. Gods regering—en niets anders—zal dit laten gebeuren!
Voor meer informatie, lees onze boekjes Are These the Last Days? en How World Peace Will Come!
De betrokkenheid van de NAVO maakt deel uit van een vijfjarenplan tussen de regeringen van Afghanistan en de internationale gemeenschap om werkbare oplossingen voor de toekomst te vinden. Door het verzet van de Taliban in het zuiden worden NAVO-troepen geconfronteerd met tal van uitdagingen.
Volgens de Afghaanse president Hamid Karzai is het land nog lang niet gestabiliseerd. Na een ontmoeting met de Amerikaanse vicepresident Dick Cheney in Afghanistan gaf de heer Karzai aan dat de Afghaanse veiligheidsdiensten geruime tijd niet op eigen benen konden staan. "Op een dag zal Afghanistan volledig verantwoordelijk zijn voor de veiligheid van dit land, het verdedigen van de grenzen. Maar dat zal niet snel gebeuren" (AFP).
Drie hoofdobstakels maken pogingen om het land te stabiliseren moeilijk. Afghanistan heeft een grotere bevolking dan Irak, het is qua landmassa groter en het aantal soldaten is veel kleiner dan dat van Irak (bijna een derde). Het moeilijke terrein van Afghanistan vereist dat troepen gespecialiseerde uitrusting, zoals helikopters, gebruiken voor het transport van troepen en verkenning van de regio. De kapotte infrastructuur van het land en een van de grootste hoeveelheden ingezette landmijnen ter wereld maken het ook moeilijk om de drugshandel in te dammen en terroristen uit te roeien. Na de Sovjet-Afghaanse oorlog bleven stapels ingezette landmijnen achter.
De NAVO heeft ook moeite om financiering te vinden voor haar militaire activiteiten in Afghanistan. Sinds 9/11 hebben de meeste NAVO-landen hun defensiebudgetten teruggebracht tot ongeveer 1% van het bruto binnenlands product (bbp), terwijl de Verenigde Staten hun budget hebben verhoogd tot bijna 5% van het BBP. Er zijn nog geen voorzieningen voor financiering om het probleem in de regio succesvol te beheersen.
De secretaris-generaal van de NAVO, Jaap de Hoop Scheffer, zei: "Dit is een van de meest uitdagende taken die de NAVO ooit heeft opgepakt, maar het is een cruciale bijdrage aan de internationale veiligheid" (The Guardian).
Het is een langdurige oorlog geworden, waarbij sommige NAVO-bondgenoten moe worden van de "draaimolen", zoals de Australische premier Kevin Rudd frustrerend de huidige situatie daar beschreef. De heer Rudd is een uitgesproken criticus van de NAVO-strategie geworden en gelooft dat er geen permanente oplossingen worden bereikt. Hij suggereerde onlangs de mogelijkheid om Australische troepen uit de internationale taskforce terug te trekken. Zijn punt lijkt terecht, aangezien de oorlog in Afghanistan geen einde in zicht lijkt te hebben. De NAVO lijkt een verloren strijd te voeren en probeert wanhopig een instabiele natie te stabiliseren.
U kunt ook ons artikel "Afghanistan's Turbulent History" lezen.
